Σε λίγο η αίθουσα ερημώθηκε, ησύχασε. Μόνο, πότε πότε, ακουγόταν πάνω στη σκηνή ένα ανεπαίσθητο σούρσιμο ανάμεσα στις κουρτίνες
Τάκης Κουφόπουλος
"Ο ηθοποιός"

Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010

Για το αδύνατο ικανοί


Το ποιο ωραίο μου τραγούδι θα σου πω,
σαν ταξιδιώτης που δε γνώρισε σταθμό.
Σα μεθυσμένος σε μπαράκι,
σαν αλητάκι σε παγκάκι,
σαν ισοβίτης που κοιτά τον ουρανό.
Μια νύχτα έσπασε η βιτρίνα της γιορτής,
και οι εκπτώσεις μας αρχίσανε νωρίς.
Κι είπες δεν είμαι για πολλά,
ποτάμι η αγάπη και περνά,
κι ύστερα έστριψες στου δρόμου τη γωνιά.

Να μ’ αγαπάς σα να πηγαίνεις σινεμά,
έλα να παίξουμε τον έρωτα ξανά,
ξέρω τα μυστικά του, έλα.
Να μ’ αγαπάς σαν να πηγαίνεις σινεμά,
έλα να παίξουμε τον έρωτα ξανά,
σαν τελευταίοι Μοϊκανοί για το αδύνατο ικανοί
και για την τρέλα.

Το ποιο ωραίο μου τραγούδι θα σου πω,
σαν ναύτης ξέμπαρκος σε τόπο μακρινό.
Σαν μάτι φάρου σ’ ακρωτήρι,
σαν ναυαγός σ’ ένα ποτήρι,
πουλί Φλαμίνγκο κάπου στον Ατλαντικό.
Εσύ τα βράδια στο πανόραμα γυρνάς,
για κάποιο όραμα χαμένο να μιλάς.
Κι εγώ που βάφτισα παρόν,
το μέλλον και το παρελθόν,
σε προσκαλώ στο φεστιβάλ των κυνηγών.

Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010

Ντρέπομαι


Περπατάμε
στο μεγάλο κήπο μας.
Ο ένας τον άλλο ακουμπάμε
με ερεθίζουν τα φιλιά μας
ντρέπομαι όμως να του πω ''αγάπη μου''

Γιατί; Γιατί;

-Τι θα φάμε το βράδυ;
-Κάτι ελαφρύ με λίγο λάδι
Ντρέπομαι όμως να του πω ''αγάπη μου''

Γιατί; Γιατί;

Κοιτάζω προς τα εκεί.
Ικετεύω ένα καναρίνι
το αεράκι διαπερνώντας
την αγριοτριανταφυλλιά μας
μου ψιθυρίζει πώς να του πω το ''σ`αγαπώ''.

Στην αγκαλιά μας
στα φιλιά μας
στον έρωτά μας.

Τρίτη 6 Ιουλίου 2010

Ακίνητη βροχή

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2SO0Gtr8c9eVWyBNhPZZFp2rJNkAhC2iMIAmm1zSwDI477D1ddgWKq6rdmK2dCbgPn9QKJ-w3v23k9YLG3YPj_p6z5T1lL7VtXWDAtvLTXromPzHz7Fx8a7kLPKXWQtB9Qw6rLZELXUDa/s1600/broxh.jpg
Εκεί που 
είχαμε λιακάδα
άλλαξε ξάφνου ο καιρός
στα μάτια σου

σαν ξένα
περιβόλια που
δεν περνάς τα σύρματα
σαν άγνωστες οπώρες
στάζουν ακίνητη
βροχή
και καθηλώνεται
το μεσημέρι
τροχός που παύει
να γυρίζει.

Δεν επιστρέφουν 
οι χαρές
δεν ανταποκρίνονται
οι μέρες
κάτι συνέβη
και μαράθηκαν
τα λόγια
κομμένα δροσερά
κρινάκια
σκορπίσανε
στο πρώτο φύσημα
μιας ανομβρίας.

Έρχονται 
χάρτινα πουλιά
βουλιάζουνε στη θάλασσα
απορροφούνε όλο το γαλάζιο
της επιθυμίας.

Εδώ, μου λες,
δεν είναι τόπος 
να πετάς

και χάνεσαι
στα κίτρινα σκοτάδια
μιας ρωγμής
που πέρασε ανάμεσά μας.

Απέναντι τώρα 
στεκόμαστε.













Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010

Αγγελίες

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHdYmOnG_VvXFh9jjv1hbyHWNdIcYcfmVSuSjY_ByNr38FV-b0HkKSN0fJQz9hIjhQHVZ4qcLTXTsI5um2JueZqajlBwWthBN8QO8gRMlbfenGDW_Ou8v1aR5VGjo71S7JJMyQJoP-RV8/s400/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7.bmp
Διατίθεται ἀπόγνωσις
εἰς ἀρίστην κατάστασιν,
καὶ εὐρύχωρον ἀδιέξοδον.
Σὲ τιμὲς εὐκαιρίας.
Ἀνεκμετάλλευτον καὶ εὔκαρπον
ἔδαφος πωλεῖται
ἐλλείψει τύχης καὶ διαθέσεως.
Καὶ χρόνος
ἀμεταχείριστος ἐντελῶς.
Πληροφορίαι: Ἀδιέξοδον
Ὥρα: Πᾶσα.
Η Κική Δημουλά γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα. Εργάστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος επί είκοσι πέντε χρόνια, από το 1949-1974. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1952 με την ποιητική συλλογή "Ποιήματα" που μετά από λίγο απέσυρε η ίδια από την κυκλοφορία. Παντρεύτηκε τον ποιητή Άθω Δημουλά, το 1954, και απέκτησε μαζί του δύο παιδιά. Έχει εκδώσει έντεκα ποιητικές συλλογές ("Έρεβος", 1956, "Ερήμην", 1958, "Επί τα ίχνη", 1963, "Το λίγο του κόσμου", 1971, "Το τελευταίο σώμα μου", 1981, "Χαίρε ποτέ", 1988, "Η εφηβεία της λήθης", 1994, "Ενός λεπτού μαζί", 1998, "Ήχος απομακρύνσεων", 2001, "Χλόη θερμοκηπίου", 2005, "Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως", 2007). Οι επτά πρώτες συλλογές συγκεντρώνονται στην έκδοση "Ποιήματα" (1998, 6η έκδοση 2005). Μέρος του έργου της έχει μεταφραστεί στα Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Ιταλικά και Σουηδικά.
Βραβεία - Διακρίσεις:
- 1972, Β΄ κρατικό Βραβείο Ποίησης, για τη συλλογή: "Το λίγο του κόσμου".
- 1989, Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, για τη συλλογή "Χαίρε ποτέ"
- 1995, Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη (Ακαδημία Αθηνών), για τη συλλογή: "Η εφηβεία της λήθης".
- 2001, Αριστείο των Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του έργου της.
- 2002, τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Με την ευκαιρία της εκλογής της στην Ακαδημία Αθηνών -η τρίτη γυναίκα στην ιστορία της Ακαδημίας-, η ποιήτρια είπε σε συνέντευξή της στην Όλγα Μπακομάρου ("Ελευθεροτυπία", 16.3.2002): "Έβαλα (υποψηφιότητα), πρώτον βέβαια, για λόγους που δεν ομολογούνται. Και μετά: ίσως για να ικανοποιήσω μια καθυστερημένη φιλομάθεια. Ίσως για να βρω μια ειρηνικότερη και επομένως ασφαλέστερη στέγη για το μετέωρο και ευάλωτο είδος του λόγου που υπηρετώ. Ίσως ακόμα με την ελπίδα ότι αυτό το είδος αποδειχτεί ευρύτερα και σταθερότερα χρήσιμο από όσο ασταθώς χρησιμεύει σε μένα. Ενδεχομένως να νοστάλγησα και την πειθαρχία. Να νοστάλγησα την περικοπή του ελεύθερου χρόνου, που σε μένα τουλάχιστον προσφέρει αρκετήν αταξία. [...]"
Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2010) Η νεοελληνική ερωτική ποίηση, Ελευθεροτυπία
(2010) Πέρασα, Ίκαρος
(2010) Τα εύρετρα, Ίκαρος
(2009) Έρανος σκέψεων για την ανέγερση τίτλου υπέρ της αστέγου αυτής ομιλίας, Ίκαρος
(2009) Ο Παρθενώνας στην ποίηση, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.)
(2008) 3.000 ελληνική ερωτική ποίηση, Εκδοτική Θεσσαλονίκης
(2007) Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως, Ίκαρος
(2007) Συνάντηση, Ίκαρος
(2007) Σωτήρης Σόρογκας, Καστανιώτη
(2007) Σωτήρης Σόρογκας, Ελληνικά Γράμματα
(2005) Εκτός σχεδίου, Ίκαρος
(2005) Ήχος απομακρύνσεων, Ίκαρος
(2005) Νάνι, τ' άνθι των ανθώ, Ίνδικτος
(2005) Ποιήματα, Ίκαρος
(2005) Χλόη θερμοκηπίου, Ίκαρος
(2003) Ο φιλοπαίγμων μύθος, Ίκαρος
(2001) Βόλος: Μια πόλη στη λογοτεχνία, Μεταίχμιο
(1999) Workshop for Βalkan Αuthors and Τranslators, Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
(1998) Ενός λεπτού μαζί, Ίκαρος
(1998) Το τελευταίο σώμα μου, Στιγμή
(1998) Χαίρε ποτέ, Στιγμή
(1997) Το λίγο του κόσμου, Στιγμή
(1996) Έρεβος, Στιγμή
(1996) Ερήμην, Στιγμή
(1994) Επί τα ίχνη, Στιγμή
(1994) Η εφηβεία της λήθης, Στιγμή

Σάββατο 3 Ιουλίου 2010

Διάθλαση

http://farm1.static.flickr.com/81/242172859_28f47a1e26.jpg
"Ο θόρυβος έχει ένα πλεονέκτημα. Δεν μπορεί κανείς ν' ακούσει τις λέξεις".
Από τα νιάτα του δεν έκανε άλλο απ' το να μιλάει, να γράφει, να δίνει μαθήματα, να επινοεί φράσεις, να ψάχνει φόρμουλες, να τις διορθώνει, έτσι που οι λέξεις δεν είχαν πια τίποτα το ακριβές, που το νόημά τους θόλωνε, που έχαναν το περιεχόμενό τους και δεν έμεναν απ' αυτές παρά ψίχουλα, ανεμοσκορπίσματα, σκόνη, άμμος που κυμάτιζε στο κρανίο του, που του έφερνε πονοκέφαλο, που ήταν η αϋπνία του, η αρρώστια του. Και τότε ένιωσε την ανάγκη, συγκεχυμένα και ασυγκράτητα, μιας τεράστιας μουσικής, ενός θορύβου απόλυτου, ενός ωραίου και χαρούμενου σαματά που θ' αγκάλιαζε  θα πλημμύριζε, θα έπνιγε όλα τα πράγματα, όπου για πάντα θα καταποντίζονταν ο πόνος, η ματαιότητα, η κακία των λέξεων. Η μουσική ήταν η άρνηση των φράσεων, ήταν η αντι-λέξη!

Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010

Σιωπή


Παλιά φωτογραφία, στην άδεια παραλία, σιωπή
κοιτάζω απ' το μπαλκόνι, το δρόμο που θολώνει, η βροχή.
Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες, βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε στον αφρό.
Λένε πως μας άφηνες στα κύματα, φυλαχτά και μηνύματα
τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε ξαφνικά.
Η πόλη σαν καράβι, τα φώτα της ανάβει, γιορτή.
Θυμάμαι που γελούσες, να μείνω μου ζητούσες, παιδί.
Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες, βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε στον αφρό

Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010

Ρόδινος φόβος


Ἡ ζωή μας ἔχει ἀλλάξει κάπως·
δὲν μένουμε μέσα στὴν πόλη πιὰ
ἀλλὰ στὸν δρόμο γιὰ τὴ θάλασσα.

Τὰ βράδια μᾶς ἀπασχολοῦν
οἱ διαδρομὲς τοῦ φεγγαριοῦ
τὰ φτερουγίσματα στοὺς λόφους
καὶ τ’ ἄλογα ποὺ κατεβαίνουν στὸν νερόλακκο.


Ἂν τελικὰ ἀποφασίσεις νὰ ’ρθεις
θὰ μοῦ κρατᾶς τὴ νύχτα συντροφιὰ
τώρα ποὺ μπαίνει ο χειμώνας
κι οἱ μεντεσέδες τρίζουν στὸ σκοτάδι.

Θὰ μάθεις νὰ προσεύχεσαι
μὲ δύναμη κι ἀπελπισία

καὶ τὸ παράξενο αὐτὸ συναίσθημα
θὰ συνδυάζεται μὲ τὶς σκληρὲς γραμμὲς τῆς φύσης.


Νὰ φέρεις λίγα ροῦχα καὶ βιβλία
κρατοῦν ἀλλιῶς ἐδῶ τὰ ἴδια·
καὶ μὴν ξεχάσεις τὰ κατάλληλα παπούτσια
γιατί ὁ βάλτος εἶναι πίσω ἀπ’ τὸ σπίτι
καὶ τὸν χειμώνα ἔχουμε πολλὲς βροχές.


Σ’ ἀφήνω τώρα· νὰ προσέχεις,
καὶ σ’ ἀγαπῶ πολὺ τὸ ξέρεις.
Σὲ σκέφτομαι στὸν καναπὲ ἐκεῖνο πλάι στὸ παράθυρο
νὰ σκέφτεσαι τὸν χρόνο καὶ τὰ σώματα ὅταν γερνοῦν.

Ὅλα αὐτὰ εἶναι τῆς φαντασίας πράματα ἐδῶ
δὲν ἔχουμε παρὰ μιὰ δυνατὴ καὶ καθαρὴ αἰωνιότητα
ποὺ δὲν κουράζει, ἀλλὰ μερικὲς φορὲς πονοῦν
τὰ μάτια σου.


Νὰ κλείσω τώρα τὸ παράθυρο
σηκώθηκε ξανὰ ἀέρας.