Σε λίγο η αίθουσα ερημώθηκε, ησύχασε. Μόνο, πότε πότε, ακουγόταν πάνω στη σκηνή ένα ανεπαίσθητο σούρσιμο ανάμεσα στις κουρτίνες
Τάκης Κουφόπουλος
"Ο ηθοποιός"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ταινιόδρομος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ταινιόδρομος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011

Μέσα από τις Φλόγες

Όταν ο συμβολαιογράφος Λέμπελ (Ρεμί Ζιράρντ) διαβάζει στη Ζαν (Μελίσα Ντεσορμό-Πουλέν) και στον Σιμόν (Μαξίμ Γκοντέτ) τη διαθήκη της μητέρας τους, Νάουαλ (Λούμπνα Αζαμπάλ), τα δίδυμα έκπληκτα παίρνουν τους φακέλους που άφησε εκείνη, έναν για τον πατέρα τους, που πιστεύανε ότι ήταν νεκρός, κι έναν για τον αδερφό τους, του οποίου την ύπαρξη δεν γνώριζαν. Σε αυτή την αινιγματική κληρονομιά η Ζαν πιστεύει θα βρει την απάντηση για την ανεξήγητη σιωπή της μητέρας της τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής της. Αποφασίζει να ταξιδέψει στη Μέση Ανατολή για να αναζητήσει την ιστορία της οικογένειάς της, για την οποία φαίνεται ότι δεν γνωρίζει τίποτα. Ο Σιμόν δεν συγκινείται από τα μεταθανάτια παιχνίδια που παίζει η μητέρα του, αλλά η αγάπη για την αδερφή του είναι πολύ δυνατή και σύντομα θα την ακολουθήσει για να ανακαλύψουν την αλήθεια για τη Νάουαλ - μια γυναίκα πολύ διαφορετική από εκείνη που γνώριζαν ως μητέρα τους. Με τη βοήθεια του Λέμπελ, τα δίδυμα ενώνουν τα κομμάτια της ιστορίας της γυναίκας που τους έφερε στον κόσμο, ανακαλύπτοντας την τραγική της μοίρα, σημαδεμένη από τον πόλεμο και το μίσος αλλά και τη γενναιότητα μιας εξαιρετικής γυναίκας.
Ένα κι ένα κάνουν ένα σε αυτήν τη χρονικά πολύπλοκη, κινηματογραφικά γενναιόδωρη δημιουργία του Καναδού Ντενί Βιλνέβ, την ταινία που έπρεπε να είναι η νικήτρια στο φετινό ξενόγλωσσο Όσκαρ, μαζί με τον Κυνόδοντα. Πρόκειται για μια διασκευή θεατρικού έργου που κρύβει τόσο καλά την καταγωγή του, ώστε είναι να απορεί κανείς πώς απεικονίστηκαν στο σανίδι εντελώς visual σκηνές, όπως, για παράδειγμα, η ανατριχιαστική επίθεση των χριστιανών σε ένα λεωφορείο γεμάτο άμαχους Μουσουλμάνους, κατά τη διάρκεια του 16ετούς θρησκευτικού εμφύλιου στον Λίβανο.
Η ζωή της Νάουαλ Μαρουάν ξεδιπλώνεται με φλασμπάκ γεμάτα ένταση, από την τραυματική εμπειρία της όταν είδε τον εραστή να πέφτει νεκρός από συγγενικές σφαίρες και να μένει ντροπιασμένη και μόνη στο σπίτι για να γεννήσει το πρώτο τους παιδί, μέχρι τον εφιάλτη της στη φυλακή ως πόρνη νούμερο 72 και τη μοιραία συνάντηση σε μια πισίνα στον Καναδά που αποτελεί το κλειδί των συγκλονιστικών αποκαλύψεων που καλούνται να βρουν, πρώτα η κόρη της και μετά ο δίδυμος αδελφός της. Η αφήγηση γίνεται σχεδόν παράλληλα, με τέλεια χρήση της χρονικής τοποθέτησης και της συναισθηματικής ταύτισης από τον Βιλνέβ. Ένα πολύ δύσκολο έργο με σοβαρότατο στοχασμό για τη θέση της οικογένειας σε μια σπαραγμένη κοινωνία, το Μέσα από τις φλόγες λειτουργεί ως αρχαιοελληνική τραγωδία με όρους πολέμου. Είναι τρομερά καλά παιγμένο από τους ηθοποιούς, μεταφέρει βαθιά συγκίνηση, δεν φωνασκεί πολιτικά, αν και η καθαρότητα της ματιάς της μας οδηγεί στο συμπέρασμα της βεβαιότητας για τις θέσεις της, και αποτελεί το πρόκριμα για σπουδαία πράγματα από τον Βιλνέβ στο μέλλον.

Θ. Κουτσουγιαννόπουλος

Lifo


Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011

Αγέλαστος πέτρα

Η Αγέλαστος Πέτρα (2000) είναι ένα ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Φίλιππο Κουτσαφτή. Το κυρίως θέμα της ταινίας είναι η Ελευσίνα. Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκεσαν 10 χρόνια. Η ταινία ακολουθεί τις ζωές ορισμένων κατοίκων της Ελευσίνας. Καθημερινοί, απλοί άνθρωποι παρελαύνουν μπροστά από τον φακό απαθανατίζοντας έτσι το κομμάτι της Ελευσίνας που κρατάνε μέσα τους. Η ταινία βραβεύτηκε στο 41ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. 
Μια περιπλάνηση δέκα σχεδόν χρονών στην Ελευσίνα, μια γνωριμία με τους κατοίκους της, ένας φόρος τιμής στην ιερότητα της , η καταστροφή που έφερε η εκβιομηχάνισή της.
 Είδος: Ντοκιμαντέρ
Σκηνοθεσία: Φίλιππος Κουτσαφτής
Σενάριο: Φίλιππος Κουτσαφτής
Παραγωγή: Φίλιππος Κουτσαφτής
Μουσική: Κωνσταντίνος Βήτα
Μοντάζ: Πολυχρόνης Θεοχάρης
Φωτογραφία: Φίλιππος Κουτσαφτής
Πρώτη προβολή: 16/2/2001
Διάρκεια: 87'
Η Αγέλαστος Πέτρα είναι το πρόσωπο της θεάς Δήμητρας που βάζει τα κλάματα με αυτά που αντικρίζουν τα μάτια της, καθώς κάθεται να ξαποστάσει από την πολύχρονη αναζήτηση της Περσεφόνης( κόρη της). Είναι η μνήμη των ελευσίνιων μυστηρίων μια τελετή ελπίδας και γαληνής, ώστε οι μυημένοι να ενωθούν με τη ροη της ζωής και να αντιμετωπίσουν τον ερχομό του θανάτου. Είναι ένας κύκλος ζωής και εξιλέωσης όπου ενώνονται προσωπικές ιστορίες και μνήμες ανθρώπων διαφορετικών, από μακρινές μεταξύ τους εποχές. Είναι ένα κομμάτι της ψυχής μας κατεστραμμένο ανεπανόρθωτα από μια ανάπτυξη χωρίς προσανατολισμό, από μια ψευδαίσθηση ευημερίας που τη σκεπάζουν οι φλόγες των διυλιστηρίων και οι μυρωδιές των πετρελαίων, από μια έλλειψη παιδείας απόλυτα καταστροφική καθώς δεν πρόκειται ποτέ να δούμε τη διαδρομή-πορεία που έκανα οι μύστες, ώστε να επικοινωνήσουν με την ουσία της ψυχής, με τις ρίζες του πολιτισμού. Είναι οι ευθύνες που έχουμε όλοι μας γιατί χωρίς ντροπή, χωρίς ένοχες και γεμάτοι αλαζονεία αφήνουμε καθημερινά τους "άξεστους" να ασελγήσουν πάνω στον χρόνο, πάνω στη μνήμη, πάνω στη καρδιά ενός λαού.
Είναι το θειο δώρο που μας χαρίζει ο Φίλιππος Κουτσαφτής ώστε να ανακαλύψουμε για ένα απειροελάχιστο δευτερόλεπτο έναν εαυτό που έχουμε χάσει μέσα στα γρανάζια της καθημερινότητας. Είναι η ταπεινότητα,η λιτότητα, η μεγαλοσύνη των εικόνων του που προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τη πορεία μας μες στο χρόνο καθώς μέσω της Ελευσίνας αντικρίζουμε τον εαυτό μας, της επιλογές μας, τον άνθρωπο που εξακολουθεί να καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα του.
Είναι η πέτρα της θεάς Δήμητρας που δεν πρόκειται να γελάσει ποτέ.
Σύμφωνα με το μύθο, η ομορφιά της Περσεφόνης θάμπωσε τον πανίσχυρο θεό του σκότους Πλούτωνα. Η γη άνοιξε και την κατάπιε. Αναζητώντας την, η Δήμητρα κατέφυγε στην Ελευσίνα.
Ο μύθος της Περσεφόνης
Οι Ελευσίνιοι της έδωσαν να πιει κυκεώνα, ένα ποτό φτιαγμένο από κριθάρι, νερό και δυόσμο. Η θεά όμως απαρηγόρητη έστρεψε το θυμό της στη γη εμποδίζοντας να βλαστήσει οποιοσδήποτε καρπός. Η πόλη απειλήθηκε με λιμό και τότε ο Δίας διέταξε τον Ερμή να φέρει πίσω την Περσεφόνη. Εντέλει αποφασίστηκε η κόρη να ζει έξι μήνες με τη μητέρα της και τους υπόλοιπους στον Αδη. Η Δήμητρα επέτρεψε στη γη της Ελευσίνας να ξανακαρπίσει κι έτσι θεσμοθετήθηκαν τα Ελευσίνια Μυστήρια.
























«Η μόνη μας περιουσία είναι η μνήμη. Η Ελευσίνα είναι ένα αυτούσιο κομμάτι της Ελλάδος. Ίσως πιο κακοποιημένο. Είναι η Ελλάδα στην οποία γυρίσαμε την πλάτη μας. Γι’ αυτό ένοιωσα ότι, ως άνθρωπος και ως πολίτης αυτής της χώρας, οφείλω ένα πολύ μεγάλο συγνώμη.
        Στην Eλευσίνα θα έπρεπε, κανονικά, να πηγαίνουμε με τα γόνατα, όπως στην Παναγιά της Tήνου! Πρέπει να παραδοθείς και με ανιδιοτέλεια να προσεγγίσεις, αληθινά και ειλικρινά, αυτόν τον ιερό χώρο, σημείο και όριο για να δεις τόσο τον κόσμο γύρω σου, όσο και τον εαυτό σου... »
 Φίλιππος Κουτσααφτής

http://www.ianos.gr/uploads/Photos/Thumbs/KOUTSAFTIS.JPG


 Γεννήθηκε το 1950 στη Ζαγορά του Πηλίου. Σπούδασε κινηματογράφο, στην Αθήνα, στη Σχολή Σταυράκου. Νωρίτερα είχε τελειώσει μια σχολή μηχανολογίας. Με τον κινηματογράφο ασχολείται από το 1977, αρχικά ως βοηθός οπερατέρ κι από το 1983 ως διευθυντής φωτογραφίας, το οποίο είναι και το επάγγελμα που δηλώνει.

Έχει κάνει 14 ταινίες μεγάλου μήκους (ανάμεσα σ' αυτές «Τα παιδιά του Κρόνου» του Γ. Κορδά, και η πρώτη ταινία του Δ. Αβδελιώτη «Το δέντρο που πληγώναμε») και αρκετές ταινίες για την τηλεόραση, κυρίως ντοκιμαντέρ, σαν διευθυντής φωτογραφίας.

Η πρώτη του απόπειρα σαν σκηνοθέτης ήταν το 1987 με το ντοκιμαντέρ «Σεμνών Θεών» που αφορούσε μια σωστική ανασκαφή στον Κολωνό. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται σαν σχεδιαστής φωτισμών σε θεατρικές παραστάσεις.
http://www.ardin.gr/node/1117 
http://www.imdb.com/title/tt0268898/
Η κάποια ευχαρίστηση που δίνει η ψυχή
η ποίηση του πιο ερημικού κι απαίσιου τοπίου.
Μοιάζει στην ονειροπαρσιά πριν απ' το γλίστρημα στην καθημερινή ζωή
μετά από κάπνισμα οπίου.
Τα μάτια στα παράθυρα αδειανά
ακόμα και τα πιο εφηβικά στοιχεία από το θάμα.
Σεβάστηκα όμως την καρδιά που ήτανε πολύ παλιά
όσο το Ελευσίνιο μυστήριο και το δράμα.
Σημαδιακό το γεγονός στο δέντρο της γενιάς
ακόμα και στα πιο γερά και στέρεα παρακλάδια.
Αλλά παιδιάστικο το πείραμα, κι εντύπωση βαθιάς
του τρόμου το ανεπαίσθητo τα σκοτεινά τα βράδια.
Η τρομερά αταίριαστη τέλεια προσαρμογή
στις πέτρες της οικοδομής και στα σαθρά υπόγεια.
Οι διάδρομοι περίπλοκοι δυσδιάκριτη η ρωγμή
με νοσηρή λεπτομέρεια οι αισθήσεις και τα λόγια.
Το σκότος σαν μια έμφυτη ιδιότητα θετική
ξεχύνεται στο ψυχικό και υλικό τους κόσμο.
Παντοτεινή η θύμιση και τόσο εντατική
που οδηγεί σ' έναν ξέφρενο ιδεαλισμό και φόβο.
Στη νεκρόπολη της Ελευσίνας
Παύλος Σιδηρόπουλος

Κυριακή 20 Μαρτίου 2011

The King's Speech



Όταν η βασίλισσα Ελισάβετ φτάνει στο σημείο να γίνεται μέλος της διεθνούς κοινότητας μέσω του Facebook, τότε δεν φαίνεται καθόλου περίεργο το λογύδριο του παππού της, βασιλιά Γεώργιου του 5ου, στην ταινία ο Λόγος του βασιλιά, ο οποίος παροτρύνει τον γιο του να εξοικειωθεί γρήγορα με αυτήν τη νέα εφεύρεση, το ραδιόφωνο, ακριβώς για να φτάσει στον υπήκοο. «Γίναμε ηθοποιοί!», αναφωνεί με εμφανή αηδία, κατανοώντας πως η ηγεμονική δραστηριότητα προϋποθέτει ένα παιχνίδι πέραν της διπλωματίας - πειστικές γνώσεις υποκριτικής. Το πρόβλημα του γιου του είναι ο έντονος τραυλισμός, μια σημαντική αδυναμία που τον έχει κάνει να παραλύσει από τρόμο όποτε χρειάζεται, εκτός της άνεσης που του παρέχει η γυναίκα του, να εκφραστεί δημοσίως και ειδικά μπροστά στον δεσποτικό, σκληρό πατέρα του, έναν ηγεμόνα ανυπόμονο, γεμάτο αυτοπεποίθηση και παλιομοδίτικες ιδέες περί ανατροφής και διακυβέρνησης. Κανείς, ωστόσο, δεν μπορεί να τον συναγωνιστεί σε αρχηγικές ικανότητες.
Ούτε ο πρωτότοκος, ο οποίος χαριεντίζεται με τη δις διαζευγμένη και, φευ, Αμερικανίδα εκ Βαλτιμόρης, Ουόλις Σίμπσον, ούτε βέβαια ο δεύτερος στη σειρά του θρόνου Άλμπερτ, γνωστός στον οικογενειακό κύκλο ως Μπέρτι. Παρακάμπτοντας το πρωτόκολλο, η επιτήδεια σύζυγός του (η γνωστή κορακοζώητη βασιλομήτωρ που απεβίωσε σχετικά πρόσφατα, την οποία υποδύεται με γούστο η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ) βρίσκει έναν λογοθεραπευτή όταν όλες οι προηγούμενες συμβατικές θεραπείες δεν αποδίδουν. Είναι Αυστραλός, πεισματάρης, ένας αποτυχημένος ηθοποιός που αναλαμβάνει τον Μπέρτι με τους δικούς του όρους. Τον κουράρει στο σπίτι του και χρησιμοποιεί ανορθόδοξες μεθόδους. Αρχικά ανόρεχτος στην ιδέα, απογοητευμένος και τελείως αρνητικός στην ψυχαναλυτική εξομολόγηση σε έναν άγνωστο και κοινό πολίτη, ο πρίγκιπας δέχεται να πάρει κάποια μαθήματα όταν βλέπει ότι ίσως υπάρχει ελπίδα.

Οι πρώτες ενδείξεις εξελίσσονται γρήγορα σε ορατή βελτίωση και το ηθικό του αναπτερώνεται: επιτέλους, μπορεί να αντιμετωπίσει μέρος των προβλημάτων χωρίς να κρύβεται, να κοιτάξει στα μάτια τους άνδρες της οικογένειας χωρίς να αμύνεται με ηττοπάθεια. Και όλα αυτά, μετά από μια σειρά από τεχνικές χαλάρωσης των μυών του προσώπου και ελέγχου του διαφράγματος, όπως ακριβώς κάνουν και οι ηθοποιοί. Αυτό είναι και το δευτερεύον, αλλά σημαντικό θέμα της ταινίας που έχει κερδίσει το κοινό των Φεστιβάλ του Λονδίνου και του Τορόντο, έχοντας ήδη βάλει πλώρη για τα μεγάλα βραβεία της σεζόν που τελειώνει. Για να είσαι ηγέτης, πρέπει να πείθεις, να ξεπερνάς την αγωνία της σκηνής, να χρησιμοποιείς με αποτελεσματικότητα τα new media για να κερδίσεις το κοινό που σε κρίνει αρχικά και πολλές φορές τελεσίδικα για την όψη και όχι για την κόψη του λόγου σου.
Όταν ωθήθηκε να αναλάβει τα ηνία της Αγγλίας, απρόθυμος και εξαιρετικά διστακτικός στην προοπτική πως θα γίνει ρεζίλι για μια δουλειά που ηθικά και δεοντολογικά δεν συμβάδιζε με το πεπρωμένο του (πάντα πίστευε πως ήταν μόνο ένας αξιωματικός του Ναυτικού), ο Άλμπερτ δεν μπορούσε να αποφύγει το κόμπιασμα όταν έφτανε στη λέξη βασιλιάς, γιατί δεν διανοούνταν ότι θα του προσφερόταν ποτέ ο ρόλος αυτός - γιατί περί ρόλου πρόκειται. Ως και ψευδώνυμο δέχθηκε να υιοθετήσει, το Γεώργιος ο 6ος, καθώς ο Τσόρτσιλ τον συμβούλεψε να ξεχάσει το Άλμπερτ επειδή, στα πρόθυρα της γερμανικής επίθεσης, θα ακουγόταν εχθρικό και ξενικό. Άνθρωπος που μεγάλωσε στη σκιά του πατέρα του και φοβόταν κυριολεκτικά τη σκιά του, ο Μπέρτι, απέκτησε έναν πολύτιμο φίλο στο πρόσωπο του Λάιονελ Λογκ.
Το έργο είναι θεατρικό και γράφτηκε βασικά για να υποστηριχτεί από τη διελκυστίνδα των δυο κεντρικών χαρακτήρων. Και είναι αμφότεροι τόσο δυνατοί, που διαγράφεται το μαλθακό τρίτο μέρος της ταινίας, όταν μετά την αποκάλυψη της πραγματικής ιδιότητας του Λογκ λίγο πριν την ενθρόνιση στο Αβαείο του Γουεστμίνστερ, τα γεγονότα υπερισχύουν του δράματος. Η σχέση του Άλμπερτ με τον Λογκ είναι εκκεντρική, παράτυπη και συναρπαστική. Τα απωθημένα τους συναντώνται στην περφόρμανς: ο μέλλων βασιλιάς απελευθερώνεται όταν βρίσκει έναν έμπιστο εξομολόγο, ανθίζει ως ηθοποιός όταν ξεχνάει πως πρέπει να υποδυθεί τον άνδρα, τον πατέρα που οφείλει να πει ιστορίες στα παιδιά του, τον γιο που ο πατέρας υποχρέωσε να μιλάει όταν δεν του ήταν εύκολο και να γίνει δεξιόχειρας, αν και γεννήθηκε ζερβός.
Ο Λογκ είναι στα καλύτερά του όταν στήνει την τεχνική, όταν εκμαιεύει τις φράσεις σκηνοθετώντας, ενώ είναι ανεπαρκής και παιδαριώδης ηθοποιός όποτε πρέπει ο ίδιος να «παίξει». Ο Τζέφρι Ρας στον ρόλο του Λογκ δεν πέφτει κάτω από τις προσδοκίες - είναι υπέροχος, αλλά έχουμε ξαναδεί τα υπέροχα κόλπα του. Ο σκηνοθέτης Τομ Χούπερ, που προέρχεται από την τηλεόραση, δεν είναι απλώς ένας σκηνοθέτης ηθοποιών. Αρκεί να το διαπιστώσουμε από τη συγκλονιστική πρώτη σκηνή, όταν ο Άλμπερτ σκαλώνει στον εναρκτήριο λόγο του σε ένα στάδιο γεμάτο κόσμο, όπου ακούγονται οι ανάσες, ένα χλιμίντρισμα και ο απόκοσμος ρόγχος του.
Ωστόσο, η ταινία ανήκει στον μεγάλο ηθοποιό Κόλιν Φερθ, σε έναν once in a lifetime χαρακτήρα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011

Rabbit Hole

Η Becca (Nicole Kidman) και ο Howie (Aaron Eckhart) είναι ένα ευτυχισμένο παντρεμένο ζευγάρι. Ο τέλειος κόσμος τους γκρεμίζεται μια για πάντα, όταν o τετράχρονος γιός τους, Danny, σκοτώνεται από ένα αυτοκίνητο. Η Becca, πρώην στέλεχος σε μεγάλη εταιρία που εγκατέλειψε τη θέση της για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της, προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει την ύπαρξή της μέσα στη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα που φτιάχνουν οι καλοπροαίρετοι συγγενείς και φίλοι. Τα βιώματα της Becca, οδυνηρά, ενοχλητικά, αστεία, την σπρώχνουν να βρει παρηγοριά μέσα από μια ιδιόμορφη σχέση με έναν περίεργο, νεαρό δημιουργό κόμικ, τον Jason, τον οδηγό που σκότωσε το γιο της. Την ίδια στιγμή ο Howie βυθίζεται στο παρελθόν και αναζητά καταφύγιο σε άλλη γυναίκα, η οποία του προσφέρει αυτό που δεν μπορεί η σύζυγος του.
Η επιστροφή του ταλαντούχου Αμερικανού John Cameron Mitchell δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Μιλάμε για το σκηνοθέτη δύο ιδιαίτερων και αμφιλεγόμενων - για ορισμένους - ταινιών, το λατρεμένο «Hedwig and The Angry Inch» και το προκλητικό «Shortbus». Μετά από τέσσερα χρόνια απουσίας, ξαφνιάζει το κινηματογραφικό κοινό, φανατικούς θαυμαστές του και μη, επιλέγοντας ένα οικογενειακό δράμα, βασισμένο στο ομώνυμο έργο του βραβευμένου με Pulitzer David Lindsay-Abaire και σε παραγωγή της ίδιας της Nicole Kidman. Λαμβάνοντας υπόψη την ολίγον underground φιλμογραφία στην οποία μας έχει συνηθίσει κατά το παρελθόν, είναι αδύνατο να μην απορεί κανείς που σε αυτήν εδώ την ταινία, παρακολουθούμε την σπαρακτική ιστορία - cliche ενός ζευγαριού που χάνει το παιδί του και που προσπαθεί να ορθοποδήσει.
Θρήνος, εμμονή, οργή και ανάγκη εξιλέωσης είναι τα βασικά συστατικά κάθε δράματος που σέβεται τον εαυτό του και το «Rabbit Hole» τα περιλαμβάνει όλα. Η Becca είναι εγκλωβισμένη σε ένα κουκούλι άρνησης και εσωστρέφειας, ενώ ο Howie φαίνεται να καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να επαναφέρει τη ζωή τους στα φυσιολογικά επίπεδα. Τα ξεσπάσματα όμως της Becca προς κάθε κατεύθυνση (προς το Θεό, τη μητέρα και την αδερφή της, τους γείτονες αλλά και τον ίδιο το Howie), σε συνδυασμό με τη φαινομενική ψυχραιμία του Howie δυναμιτίζουν την ατμόσφαιρα και καθένας αναζητά τη γαλήνη σε διαφορετικούς ανθρώπους.
Tο αξιοπερίεργο με το «Rabbit Hole» είναι ότι δε μένει σε μια κλασσική, κοινότοπη απεικόνιση αυτών των συναισθημάτων, οδηγώντας τους πρωταγωνιστές με μαθηματική ακρίβεια στο υπαρξιακό χάος και το αδιέξοδο, αλλά αντίθετα διαφοροποιείται αφηγούμενο με ρεαλισμό, ενίοτε και με χιούμορ, την πορεία που ακολουθεί το ζευγάρι για να αντιμετωπίσει την απώλεια, να βρει τη χαμένη ισορροπία του και τελικά να οδηγηθεί στην πολυπόθητη κάθαρση. Και μια τέτοια προσέγγιση είναι αδιαμφισβήτητα ενδιαφέρουσα. Ωστόσο, κάπου εδώ εξαντλείται η όποια πρωτοτυπία του έργου.
Έχοντας συνηθίσει τη Nicole Kidman σε τέτοιου είδους ρόλους, δεν εκπλήσσει η καλή ερμηνεία της, η οποία την έφερε για άλλη μια φορά κοντά στο θείο Oscar, χωρίς ωστόσο να συγκλονίζει. Ο Aaron Eckhart, επιτυγχάνει να ανταποκριθεί στο ρόλο του τρυφερού πλην πονεμένου συζύγου, αν και ορισμένες στιγμές φαίνεται ότι η ερμηνεία του είναι κατά τι πιο επιτηδευμένη απ' ότι χρειάζεται.
Η σκηνοθεσία του Mitchell είναι λιτή. Κινηματογραφεί χωρίς εξιδανικεύσεις και συναισθηματικούς εκβιασμούς, αποστασιοποιούμενος από το πληθωρικό ύφος που τον χαρακτήρισε στα προηγούμενα έργα του, σε τέτοιο βαθμό όμως που ο θεατής ενδεχομένως να κουραστεί και να μη μπορέσει να ταυτιστεί με τους χαρακτήρες, στοιχείο απαραίτητο για ένα ολοκληρωμένο οικογενειακό δράμα.
Αυτό βέβαια είναι το «Rabbit Hole»: μια απλή ταινία (σε καμία περίπτωση απλοϊκή), που καταγράφει ρεαλιστικά τη θλίψη που προκύπτει από την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου και την οδυνηρή διαδικασία επανάκαμψης. Χωρίς μελόδραμα, αλλά και χωρίς σεναριακές κορυφώσεις. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. 

Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011

Μαύρος Κύκνος

H Nina (Natalie Portman) είναι αποφασισμένη να γίνει πρίμα μπαλαρίνα: είναι πειθαρχημένη, τελειομανής, ανταγωνιστική και θα προσπαθήσει εξουθενωτικά μέχρι να γίνει η καλύτερη. Στο ίδιο σκληραγωγημένο σώμα όμως, κρύβεται κι ένα καταπιεσμένο, εύθραυστο κορίτσι που δεν αφέθηκε (δεν του επετράπη;) ποτέ να μεγαλώσει φυσιολογικά από την καταπιεστική μητέρα της. Ευαίσθητη, αγνή κι εντελώς απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει τον κόσμο πέρα από τη σκηνή, μοιάζει με τον λευκό κύκνο που θέλει τόσο πολύ να ενσαρκώσει -είναι αναμφίβολα η ιδανική επιλογή για το ρόλο της βασίλισσας των Κύκνων, της λεπτεπίλεπτης Odette από τη 'Λίμνη των Κύκνων' του Tchaikovsky. Για να επιλεχθεί όμως από τον ιδιόρρυθμο, τυραννικό ιμπρεσάριο Thomas (Vincent Cassel), η Nina καλείται να αποδείξει ότι μέσα της κρύβει και έναν 'μαύρο κύκνο', ένα χαρακτήρα που ενσαρκώνει όλα όσα εκείνη δεν είναι: την ωμή, εκρηκτική ορμή μιας σκοτεινής δύναμης που αφήνεται ανεξέλεγκτη, που δεν χαλιναγωγείται, δεν καταπιέζεται, δεν συγκρατείται μπροστά σε τίποτα. Μιας δύναμης 'κακής', που βρίσκεται στον αντίποδα όλων αυτών που για τη Nina εκπροσωπούν το 'καλό'.
Κι ενώ η Nina προσπαθεί απεγνωσμένα να κατανοήσει τη φύση του Μαύρου Κύκνου και να διδάξει στον εαυτό της πώς να χορέψει το 'σκοτεινό' κομμάτι της Odile που της μοιάζει αδύνατο να προσεγγίσει, για τη νέα στο θίασο μπαλαρίνα Lily (Mila Kunis), αυτό μοιάζει εύκολο, αυτονόητο, σχεδόν φυσικό. Χωρίς καμία προσπάθεια, καμία πειθαρχία, η Lily αφήνεται στο πάθος του χορού, και μοιάζει να βγάζει από μέσα της ακατέργαστη την ενέργεια που ζητά ο Thomas. Αργά και βασανιστικά, η περιέργεια της Nina για τη μυστήρια 'νέμεσή' της θα μετατραπεί σε ζήλεια, η ζήλεια σε παράνοια και η παράνοια σε ανεξέλεγκτο τρόμο, βυθίζοντας την Nina όλο και πιο βαθιά σε ένα σκοτεινό, αρρωστημένο λαβύρινθο χωρίς διέξοδο.
Σκοτεινό, υποβλητικό, παρανοϊκό, τo «Black Swan» δεν είναι μόνο μια αποκαλυπτική ματιά πίσω από τις βαριές βελούδινες κουρτίνες της σκηνής, στο σκληρό και ανταγωνιστικό κόσμο του μπαλέτου. Δεν είναι μόνο μια ιδιοφυής μεταφορά της σκοτεινής ιστορίας της καταραμένης, άτυχης Odette της 'Λίμνης των Κύκνων' -μιας ιστορίας που σπάνια τραβάει την προσοχή των θεατών που συνήθως παρασύρονται από το μπαλέτο και δεν δίνουν τόση σημασία στην πλοκή. Η γεμάτη πόνο, αίμα κι εμμονές ιστορία της Nina είναι η σκληρή, επώδυνη μετάβαση από την καταναγκαστική αθωότητα στην επίπονη -και τελικά αβάσταχτη- αυτογνωσία. Εξάλλου, η γεμάτη τραυματισμούς και ιδρώτα καθημερινότητα της Nina σε τίποτα δεν μοιάζει με την ντελικάτη και αψεγάδιαστη εικόνα που μας βγάζει μια μπαλαρίνα επί σκηνής, μα θυμίζει περισσότερο την επίπονη καθημερινότητα και το γεμάτο χτυπήματα σώμα και ηθικό ενός 'Παλαιστή' -όπως ακριβώς στο προηγούμενο φιλμ του Darren Aronofsky. Μόνο που εδώ, οι επίμονες προσπάθειες της πρωταγωνίστριάς του να αγγίξει τα όριά της θα την οδηγήσουν ακόμα πιο μακριά, σε ακόμα πιο επικίνδυνα, δύσβατα και δυσνόητα μονοπάτια. Και καθώς η ιστορία ξετυλίγεται, αυτό που αρχικά έμοιαζε σαν ένας φόρος τιμής στα κλασικά μπαλετικά 'Κόκκινα Παπούτσια' πλησιάζει όλο και πιο απειλητικά τη διεστραμμένη ονειρική πραγματικότητα ενός «Mulholland Drive». Ένας ψυχοσεξουαλικός εφιάλτης, επίπονος, τρομακτικός, αριστουργηματικός, όπου η πραγματικότητα, η παράσταση κι οι παραισθήσεις χορεύουν στο μυαλό της Nina έναν φρενιασμένο χορό, που οδηγείται τελικά σε μια αναπόφευκτα τραγική -και αναπόφευκτα συγκλονιστική- κορύφωση. Οι ματωμένες πουέντ της Natalie Portman απαιτούν, δικαίως, το χειροκρότημά μας. 
http://www.famousmonstersoffilmland.com/wp-content/uploads/2010/10/darren_aronofsky_200807.jpgΟ Darren Aronofsky, σκηνοθέτης της ταινίας, εμφανίστηκε το 1998 με την ταινία Π. Η ταινία περιγράφει τη προσπάθεια ενός ταλαντούχου εβραίου μαθηματικού, του Max Cohen, να ανακαλύψει την Χρυσή Σπείρα, και να αποδείξει ότι διαφορετικά συστήματα, όπως το χρηματιστήριο ή μια απλή παρτίδα του γιαπωνέζικου παιχνιδιού Go, αποτελούνται από μαθηματικά μοντέλα. Η δουλειά του τραβάει την προσοχή, μιας χρηματιστηριακής εταιρείας αλλά και μια ομάδας θρησκευόμενων εβραίων, που στόχο έχουν να εξασφαλίσουν το αποτέλεσμα της δουλειάς του Max. Ο Aronofsky, δεν είχε τα απαραίτητα κεφάλαια για να γυρίσει την ταινία, χρηματοδοτήθηκε μέσω δωρεών των $100 από φίλους και συγγενείς, με την υπόσχεση, πως εάν η ταινία ήταν κερδοφόρα θα τους έδινε πίσω $150! Με budget $60,000 η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Sundance Festival της ίδιας χρονιάς, όπου χάρισε στον Aronofsky το πρώτο βραβείο σκηνοθεσίας. Πρωταγωνιστής της ταινίας ήταν ο Sean Gullette, φίλος του Aronofsky από το Harvard. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης μας εισάγει στα πολύ κλειστά πορτραίτα που κάνει στους ήρωες του-ιδίως όταν αυτοί είναι σε κίνηση-, σήμα κατατεθέν της σκηνοθετικής του τεχνικής. Τέλος το Π, αποτέλεσε και την πρώτη συνεργασία του Aronfsky με τον Άγγλο συνθέτη Clint Mansell που έχει επιμεληθεί τις μουσικές για σχεδόν όλες τις ταινίες του.

Το Π έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, κάτι που έδωσε στον Aronofsky την δυνατότητα να κινηθεί πιο άνετα στην επόμενη ταινία του, το συγκλονιστικό Requiem For A Dream (2000), βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Hubert Selby Jr. Οι εκπληκτικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών -ιδίως της Ellen Burstyn που της χάρισαν μια υποψηφιότητα για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Α’ Γυναικείου Ρόλου- αλλά και η εξαιρετική σκηνοθεσία του Aronofsky, σε συνδυασμό με την εκπληκτική μουσική που συνέθεσε ο Clint Mansell και ερμήνευσαν οι Kronos Quartet, χάρισαν στην ταινία διθυραμβικές κριτικές, τόσο από το κοινό όσο και από τους δημοσιογράφους, κερδίζοντας βραβεία σε ανεξάρτητα φεστιβάλ κινηματογράφου.

Η εκπληκτική δουλειά του ανερχόμενου σκηνοθέτη δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τα μεγάλα στούντιο, και η Warner Bros προσέλαβε τον Aronofsky για να σκηνοθετήσει το Batman: Year One. Ωστόσο η ταινία δεν γυρίστηκε ποτέ. Το 2006, βγήκε στις αίθουσες το The Fountain, ένα ρομαντικό δράμα το οποίο πέρασε πραγματικά από..σαράντα κύματα μέχρι να ολοκληρωθεί, κάθως τόσο ο Brad Pitt όσο και η Kate Blanchett αποχωρήσανε λίγο πριν αρχίσουν τα γυρίσματα της ταινίας. Την θέση τους πήραν ο Hugh Jackman και την Rachel Weisz. Ο Aronofsky σ’αυτή την ταινία, όπως και στο Π, εμπνέεται από τον εβραϊκό μυστικισμό. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες δυο ταινίες, το The Fountain δεν λαμβάνει καλές κριτικές, ενώ θεωρήθηκε και μια εισπρακτική αποτυχία από τους ειδικούς, καθώς δεν κατάφερε να φέρει πίσω πάνω από το 54% του αρχικού της budget.

Η γενική αποτυχία του The Fountain ανάγκασε τον Aronofsky σε μια επιστροφή στο περιβάλλον που ήξερε, δηλαδή μακριά από τις μεγάλες παραγωγές. Έτσι, το 2008, βγαίνει στις αίθουσες το The Wrestler -την ιστορία ενός μεγάλου ηλικιακά παλαιστή που προσπαθεί να διατηρήσει την παλιά του φήμη, προσπαθώντας ταυτόχρονα να ορθοποδήσει στην προσωπική του- με τον Αronofsky να μην βρίσκεται για πρώτη φορά πίσω από το σενάριο, αλλά Robert D. Siegel. Στο ρόλο του πρωταγωνιστή, ο σκηνοθέτης αποφασίζει να δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Mickey Rourke, αντί του Nicholas Cage. Ο Rourke με την βοήθεια Afa Anoa'i, ενός πρώην επαγγελματία παλαιστή, θα δώσει στην κυριολεξία… ρέστα στην ερμηνεία του ήρωα του που θα του χαρίσει μια Χρυσή Σφαίρα και μια υποψηφιότητα για Oscar, όπως και η συμπρωταγωνίστρια του Marisa Tomei. H ταινία, που κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στη Βενετία φέρνοντας πάλι στο προσκήνιο τον Aronofsky, εισέπραξε $44,6 εκατομμύρια, με αρχικό budget $6 εκατομμύρια, και θεωρούταν μέχρι και πρόσφατα η μεγαλύτερη του εισπρακτική επιτυχία.

Με το Black Swan ο Aronofsky ανεβάζει το πήχη ψηλά, βάζοντας τον εαυτό του στη λίστα με τους καλύτερους σκηνοθέτες της εποχής μας

Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010

Ενώπιον Θεών και ανθρώπων


Το 1996, η απαγωγή και δολοφονία εφτά μοναχών που ζούσαν στο χωριό Τίμπιριν της Αλγερίας, ήταν το αποκορύφωμα της βίας και της αγριότητας που είχε ξεσπάσει λόγω της αντιπαράθεσης της κυβέρνησης και των εξτρεμιστικών τρομοκρατικών οργανώσεων που θέλανε να τη συντρίψουν. Η εξαφάνιση των μοναχών- που βρεθήκανε στη μέση αυτής της αντιπαράθεσης- είχε τεράστια επίδραση στις κυβερνήσεις, τις θρησκευτικές κοινότητες και τη διεθνή κοινή γνώμη. Η ταυτότητα των δολοφόνων και οι ακριβείς συνθήκες της δολοφονίας παραμένουν ένα μυστήριο έως και σήμερα. 
Την υπόθεση ανέλαβαν τα γαλλικά δικαστήρια το 2003. Ορισμένα έγγραφα αποκαλύφθηκαν μόλις πρόσφατα. Στους επερχόμενους μήνες ενδέχεται να γίνουν νέες αποκαλύψεις που θα φωτίσουν επιτέλους την αλήθεια. 
http://www.cineklik.com/picx%5Cfilms%5CDes-Hommes-Et-Des-Dieux-0.L.jpg
Η ιστορία ξεκινά λίγες εβδομάδες πριν οι τρομοκράτες εκδώσουν τελεσίγραφο, προς όλους τους ξένους  να εγκαταλείψουν τη χώρα. Μια οπλισμένη ομάδα τρομοκρατών εισβάλει στο μοναστήρι την παραμονή των Χριστουγέννων. Το δίλημμα των μοναχών: να μείνουν ή να φύγουν; Η απόφαση θα πρέπει να είναι ομόφωνη. Η κάθε απόφαση όμως για εκείνους έχει και τις αντίστοιχες συνέπειες.  Όταν θα αρνηθούν την προστασία του στρατού, η κυβέρνηση τους ζητά να επιστρέψουν στη Γαλλία.
Ο κάθε μοναχός θα πάρει την απόφαση του εκτιμώντας τους ανθρώπινους, πολιτικούς και θρησκευτικούς κινδύνους κι αναζητώντας την απάντηση μέσα από τα βάθη της ψυχής και της συνείδησης του. Αυτή η ένταση συνοδεύει την πρακτική και μυστική καθημερινότητα της κοινότητας: οι δεσμοί τους με τους ντόπιους, το πνεύμα ειρήνης και φιλευσπλαχνίας, είναι οι τρόποι με τους οποίους προσπαθούν να καταπολεμήσουν τη βία που κατατρώει τη χώρα.
Το Ενώπιον Θεών κι Ανθρώπων, είναι ο μάρτυρας της αφοσίωσης των μοναχών στο να μεταδώσουν το μήνυμα της ειρήνης στους μουσουλμάνους αδελφούς τους: στην πιθανότητα ύπαρξης αδελφικού και πνευματικού κοινού εδάφους μεταξύ του χριστιανισμού και του ισλαμισμού.
Οι μοναχοί αποκαλούσαν το στρατό «οι αδελφοί της πεδιάδας» και τους τρομοκράτες «οι αδελφοί των βουνών». Κάθε άλλο παρά αδαείς, γνώριζαν πολύ καλά ότι ήταν ανάμεσα σε δύο πλευρές με διφορούμενες θέσεις.
Η ταινία του Μποβουά υιοθετεί την οπτική γωνία των μοναχών και τους ρυθμούς ζωής στο Κιστερκιανό μοναστήρι. Η ζωή της κυλά σύμφωνα με τη Βίβλο, τον Κανόνα του Αγίου Βενέδικτου (γράφτηκε τον 7ο αιώνα) και τα απομνημονεύματα των πατέρων της μοναχικής ζωής.
Χρησιμοποιεί τις παραδοσιακές μορφές μοναστικής προσευχής. Η «λειτουργία των ωρών» , είναι μια ομαδική προσευχή βασισμένη σε ψαλμωδίες, που γίνεται σε παρεκκλήσι εφτά φορές την ημέρα. Το τραγούδι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της προσευχής και του ρυθμού της Κιστερκιανής ζωής. Οι μοναχοί τραγουδούν με μια φωνή για να εισέλθουν στην κοινωνία με την Ανάσα της Ζωής. Ομόφωνα, ενώνονται ως ένας.
Οι Κιστερκιανοί μοναχοί προτιμούν τη σιωπή – το οποίο είναι και κανόνας- κατή τη μεγαλύτερη διάρκεια της ημέρας. Αλλά η ζωή τους
χτίζεται με βάση τη διδασκαλία του ηγουμένου, και ομαδικές ανταλλαγές γνωστές ως «κεφάλαια». Όλες οι αποφάσεις παίρνονται με ψηφοφορία, αφού έχουν γίνει συζητήσεις του καθενός με τον ηγούμενο.
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBugs0e6p3e88zRKbJg-rLaW-diXpxT3NDbB1Js782u8lqlJmEfBavONDIzgdJ5Nwzs-pAa2-juw2kFcaVmFFTKmALZ0lnnvc54u_cb3X3ZlkoHGvqyPaWcZCjEwTE3qD5IQYD0plCKHUo/s1600/ett3.jpg
26 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1991Το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας (Front Islamique du Salut (FIS)) κερδίζει τον πρώτο γύρο των Βουλευτικών Εκλογών της Αλγερίας.11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1992Κηρύσσεσαι κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1992
Ο πρόεδρος Μοχάμεντ Μπουντιάφ δολοφονείται.
30 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1993

Η Ένοπλη Ισλαμική Ομάδα (Groupe Islamiste Armee (GIA) ) εκδίδει τελεσίγραφο προς όλους τους ξένους να εγκαταλείψουν τη χώρα.
26 ΜΑΡΤΙΟΥ 1996Μια οπλισμένη ομάδα απαγάγει εφτά μοναχούς από το χωριό Τιμπιρίν: τον ηγούμενο Κριστιάν Ντε Τσεργκί (59), τους πατέρες Κριστόφ Λεμπρετόν (45), Σελεστίν Ρινγκάρντ (62), Μπρούνο Λεμαρτσάντ (66) και τους αδελφούς Λυκ Ντοσιέρ (82), Πολ- Φαβρ Μιβίλ(57) και Μισέλ Φλερύ (52).
18 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1996Η GIA αναλαμβάνει πλήρη ευθύνη για την απαγωγή.21 ΚΑΙ 23 ΜΑΪΟΥ 1996Η GIA ανακοινώνει τη δολοφονία των εφτά μοναχών, έπειτα από τις άκαρπες διαπραγματεύσεις μεταξύ της γαλλικής και της αλγερινήςκυβέρνησης.
30 ΜΑΪΟΥ 1996Ανακαλύπτονται τα κεφάλια των εφτά μονάχων.
22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1997

Η σφαγή στο χωριό Μπεντάλια, αναβιώνει τις υποψίες για την ανάμειξη του στρατού στις απαγωγές και στους φόνους στην Αλγερία.
1998 ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ
Μείωση της βίας και αστάθειας στην Αλγερία, προσπάθεια συμφιλίωσης.
9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2003
Ένα μέλος οικογένειας ενός εκ των μοναχών, και ηγούμενος του Κιστερκιανού Τάγματος, ζητά δικαστικό έλεγχο, αμφισβητώντας την επίσημη εκδοχή της Αλγερινής κυβέρνησης για τα γεγονότα του ’96.
29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2005
Ένα δημοψήφισμα υποστηρίζει τον καταστατικό χάρτη της «εθνικής συμφιλίωσης», που πρότεινε ο Πρόεδρος Μπουτεφλίκα, προσφέροντας υπό όρους αμνηστία στα μέλη των ενόπλων δυνάμεων τη δεκαετία του ’90, κι απαγορεύοντας οποιαδήποτε μελλοντική αναφορά στην ιστορία της Αλγερίας.
20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009
Αποχαρακτηρισμός ορισμένων γαλλικών εγγράφων, μετά την επιβεβαίωση του πρώην Ακολούθου της Γαλλικής Άμυνας στο Αλγέρι, ότι οι εφτά μοναχοί ήταν τα θύματα ενός λάθους που είχε κάνει ο αλγερινός στρατός.

http://www.hotel-ami.gr/karten/algerien_tunesien.gif 
Η Αλγερία, η χώρα που χωρίζει την Αφρική από την Ευρώπη, χτυπήθηκε από τη βία τον τελευταίο μισό αιώνα. Πάνω από ένα εκατομμύριο Αλγερινούς σκοτώθηκαν στον αγώνα για ανεξαρτησία από τη Γαλλία το 1962, ενώ πρόσφατα η χώρα ανάκαμψε από τις βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που προκάλεσαν οι εκλογές του 1992.
Οι πρώτοι κάτοικοι της Αλγερίας ήταν οι Βερβερίνοι, μέχρι τον 7ο αι. όπου οι Άραβες κατέλαβαν τη Βόρειο Αφρική. Μένοντας κυρίως στις ορεινές περιοχές, οι Βερβερίνοι αντιστάθηκαν στην συνεχώς επεκτεινόμενη αραβική επιρροή, καταφέρνοντας να διατηρήσουν ένα μεγάλο μέρος της γλώσσας και της κουλτούρας τους. Σήμερα αποτελούν το 30% περίπου του πληθυσμού.
Κομμάτι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τον 16ο αι., η Αλγερία κατακτήθηκε από τους Γάλλους το 1830 και πήρε τη μορφή «διαμερίσματος». Ο αγώνας για την ανεξαρτησία ξεκίνησε το 1954 με επικεφαλής το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, όπου ανέβηκε και την εξουσία όταν αυτή επιτεύχθηκε το 1962.
Τη δεκαετία του '90, στην πολιτική ζωή της Αλγερίας κυριάρχησε η διαμάχη ανάμεσα στο στρατό και τους Ισλαμιστές. Το 1992, οι εκλογές που κέρδισε το Ισλαμικό κόμμα ακυρώθηκαν, προκαλώντας έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, όπου πάνω από 150.000 ανθρώπους σφαγιάστηκαν.
Η αμνηστία του 1999 οδήγησε πολλούς επαναστάτες να κατεβάσουν τα όπλα τους. Η βία κόπασε σε μεγάλο βαθμό, παρόλο που η χώρα παραμένει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Το 2001 η κυβέρνηση συμφώνησε σε μία σειρά αιτημάτων της μειονότητας των Βερβερίνων, συμπεριλαμβανομένης της επίσημης αναγνώρισης της γλώσσας τους, μετά από πολύμηνες αναταραχές της νεολαίας των Βερβερίνων που ζητούσαν μεγαλύτερη πολιτική και πολιτιστική αναγνώριση.
http://farm3.static.flickr.com/2359/2513316191_c92f73df91.jpg?v=0

Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010

Semih Kaplanoğlu - Bal, Μέλι


Ο Γιουσούφ είναι μοναχοπαίδι και ζει με τους γονείς του σε μια απομονωμένη ορεινή περιοχή. Για το νεαρό αγόρι, το γειτονικό δάσος είναι ένα μέρος μυστηρίου και περιπέτειας όπως το ζει ενώ συνοδεύει τον πατέρα του στη δουλειά καθημερινώς. Ο πατέρας του ο Γιακούπ είναι μελισσοκόμος και έχει τοποθετήσει τις ειδικώς κατασκευασμένες κυψέλες του στην κορυφή των πιο ψηλών δέντρων του δάσους. Ο Γιουσούφ και ο Γιακούπ έχουν μια πολύ δυνατή σχέση, μοιράζονται τα ίδια όνειρα και έχουν τα δικά τους μυστικά.
Από την άλλη μεριά, στο σχολείο ο Γιουσούφ έχει μια πολύ δυσάρεστη σχέση με τους συμμαθητές του λόγω της δυσλεξίας που τον κάνει να ντρέπεται την ώρα των μαθημάτων. Κι ενώ οι ανησυχίες του για τα μαθήματα εξακολουθούν, ο πατέρας του πρέπει να ταξιδέψει σε ένα μακρινό δάσος για μια ριψοκίνδυνη αποστολή. Με τους οικονομικούς πόρους της οικογένειας να λιγοστεύουν εξαιτίας της ολοένα και πιο συχνής φυγής των μελισσών, ο Γιακούπ δεν έχει άλλη λύση από το να μεταφέρει τις κυψέλες του σε άλλη ορεινή περιοχή.

Όμως οι μέρες περνούν και αυτό ανησυχεί τόσο τον Γιουσούφ όσο και τη μητέρα του. Η απόφαση του νεαρού αγοριού να αναζητήσει τον πατέρα του, θα τον οδηγήσει σε «μονοπάτια» που έως τότε δεν είχε ποτέ «περπατήσει».

Είναι το τρίτο μέρος της «τριλογίας του Ιωσήφ - Γιουσούφ» (οι άλλες δύο ταινίες είναι το "Αυγό" , 2007, και το "Γάλα"2008), στο οποίο ο Καπλάνογλου παρουσιάζει τα παιδικά χρόνια του ήρωά του, σε μια ευαίσθητη και συγκινητική ιστορία που εντυπωσιάζει με την απλότητα της και τους αργούς ρυθμούς που όμως βοηθούν πολύ στην εξέλιξη της ταινίας, την σκιαγράφηση των χαρακτήρων και την παρουσίαση του χώρου στον οποίο ζει η οικογένεια του Γουσούφ. Η φετινή Χρυσή Άρκτος της Μπερλινάλε


Δεν ήταν καθόλου εύκολο να βρω αυτό το παιδί. Πραγματικά έψαχνα αυτό το συγκεκριμένο βλέμμα. Μίλησα με πάρα πολλά παιδιά. Σχεδόν προς το τέλος, ενώ πλησίαζαν τα γυρίσματα, βρήκα το συγκεκριμένο αγόρι, το οποίο έχει εντελώς αντίθετο χαρακτήρα απ’ αυτόν που υποδυόταν. Ο Bora Altas είναι πολύ κοινωνικός, πολύ κινητικός, ομιλητικός, με χιούμορ και γεμάτος ενέργεια. Στην ταινία δεν μιλάει πολύ, τραυλίζει… Γι’ αυτό τον αντιμετώπισα σαν ηθοποιό. Υπήρχαν δύο δάσκαλοι. Ο ένας ήταν ο κακός κι ο άλλος ο καλός. Υπήρχα και εγώ που ήμουν πότε καλός και πότε κακός. Μιλήσαμε πάρα πολύ, του έδειξα σεβασμό, γίναμε φίλοι, του εξήγησα κάποια παραδείγματα… Του είπα ότι είμαστε μια ποδοσφαιρική ομάδα και εσύ είσαι αυτός που βάζει το γκολ. Εσύ θα τα βάζεις τα γκολ. Και όποτε τελειώναμε μια καλή σκηνή, φωνάζαμε όλοι γκολ και χειροκροτούσαμε! Όταν πήγαμε στο Βερολίνο για το Φεστιβάλ, είχε ενθουσιαστεί γιατί πρώτη φορά πήγαινε σε μια τέτοια πόλη και έλεγε «πάμε να πάρουμε το παγκόσμιο κύπελλο»!... 
Semih Kaplanoglu