Σε λίγο η αίθουσα ερημώθηκε, ησύχασε. Μόνο, πότε πότε, ακουγόταν πάνω στη σκηνή ένα ανεπαίσθητο σούρσιμο ανάμεσα στις κουρτίνες
Τάκης Κουφόπουλος
"Ο ηθοποιός"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Lifo. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Lifo. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2010

Η σιωπή είναι πυρσός


Αναμονή: Για πρώτη φορά, μετά από χρόνια, υπάρχει θετική αναμονή στην πόλη. Το πιάνεις στον αέρα, το αναγνωρίζεις στα χαμόγελα. Γιάννης Μπουτάρης δήμαρχος, Γιάννης Μυλόπουλος πρύτανης. Οι Θεσσαλονικείς περιμένουμε να δούμε το νέο έργο. Όπως ο θεατής που περιμένει να δει μια ταινία: γουστάρει τον σκηνοθέτη, έχει ακούσει καλά λόγια για την καινούργια του ταινία. Αλλά δεν προκαταβάλλει τον ενθουσιασμό του. Αναμένει ότι θα δει κάτι καλό, όμως είναι ταυτόχρονα λιγάκι μαγκωμένος. Φοβάται -αλλά δεν το λέει πουθενά- μήπως οι προσδοκίες του είναι υπερβολικές και απογοητευτεί. Η πόλη βρίσκεται σε αναμονή για τα προσεχώς.
http://farm5.static.flickr.com/4014/4679391629_d7299849f1.jpg
Βαλκάνια: Τα πανίσχυρα κλισέ περιλαμβάνουν μεγαλοστομίες του τύπου «η μητρόπολη των Βαλκανίων». Προς το παρόν, οι επισκέψεις στα Σκόπια γίνονται για φτηνή φέτα και οδοντιατρικές υπηρεσίες. Η σχέση της πόλης με τα Βαλκάνια είναι περισσότερο φοβική απ' όσο θέλει να παρουσιάζεται. Δεν φαίνονται συνέδρια και συνεργασίες. Ανταλλαγές επιστημόνων, καλλιτεχνών, μαθητών. Η πολιτισμική ανταλλαγή δεν μπορεί να εκκινεί από αισθήματα ανωτερότητας και δεν μπορεί να βασίζεται σε πούλμαν που αναζητούν φτηνό σαλάμι.
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdARXPtHH5zQWv3bAQRVX46RRBDYtVChM51rWbjgXyOre3Ihj9gfsaFmDc1t303cOVVS9QfbnODU_Lpj4-aPYSwIkYtD5HfgoC-lC3npe4PFvxGZYkOGTHsSIzOkN1iJF725qupKDq3Jw/s1600/%CE%91%CE%93+%CE%91%CE%A1%CE%93%CE%A5%CE%A1%CE%99%CE%9F%CE%A3+%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%97%CE%A7%CE%97%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%9F+%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%A3%CE%91+2010.jpg
Κατηχητικά: Η δύναμη της Εκκλησίας στη Θεσσαλονίκη βασίστηκε, για χρόνια, στην παντοδύναμη παράδοση των κατηχητικών. Όσοι εγκαταβιούν στην πόλη ξέρουν καλά πως τα κατηχητικά, την περίοδο της Κατοχής, διοργάνωναν σημαντικά συσσίτια. Έδωσαν σε παιδιά που λιμοκτονούσαν ψωμί. Τα κατηχητικά ήταν ο χώρος όπου πολλά φτωχά παιδιά, μαθητές που αργότερα έγιναν ποιητές, πεζογράφοι, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, συζήτησαν για βιβλία, άκουσαν δύσκολες λέξεις που δεν άκουγαν στο σπίτι τους, ασκήθηκαν στη ρητορική του δημόσιου λόγου. Πολλοί επιστήμονες και οι διανοούμενοι που μεγάλωσαν στα κατηχητικά της Θεσσαλονίκης τις δεκαετίες του '40, '50, '60 μπορεί να έξυσαν από πάνω τους κανόνες και απαγορεύσεις, όμως το γεγονός παραμένει. Η Εκκλησία για χρόνια μοίραζε την εξουσία στην πόλη.
Πανεπιστήμιο: Η Θεσσαλονίκη είναι μια τεράστια φοιτητούπολη. Αυτό δεν ανακλάται στον χώρο του πολιτισμού. Η φοιτητική αισθητική (με τη χειρότερη έννοια που μπορεί να φανταστεί κανείς) είναι εμφανής. Σπίτια χτίζονται βιαστικά για να νοικιαστούν σε φοιτητές, τραπεζοκαθίσματα κλείνουν πεζοδρόμια για να πίνουν οι φοιτητές φρεντοτσίνο. Το πανεπιστήμιο, για χρόνια, χαρακτηρίζεται από πασίδηλη εσωστρέφεια. Ό,τι κάνει το κάνει κεκλεισμένων των θυρών. Κι ό,τι συμβαίνει στην πόλη δεν δείχνει να το αφορά. Αυτό που όφειλε να είναι ο πιο ζωντανός, ο πιο δραστήριος, ο πιο δυναμικός πυρήνας κατέληξε ο πιο εσωστρεφής και κλειστοφοβικός. Ο νέος πρύτανης δείχνει πως θέλει να το αλλάξει αυτό. Οι Θεσσαλονικείς περιμένουν κι εδώ, άλλοι με αναβράζουσα αναμονή και άλλοι με σκεπτικισμό, να δουν το νέο έργο.
Σιωπή: Πριν από λίγες μέρες συνέβη κάτι που δείχνει, με τον πιο έκτυπο τρόπο, τη φυσιογνωμία της πόλης. Σε μεγάλη εκδήλωση, στην οποία ήταν καλεσμένοι για να αναπτύξουν παράλληλους μονολόγους δύο διεθνείς αστέρες της διανόησης και ένας γηγενής διανοούμενος, με θέμα «Τι είν' η πατρίδα μας;» συνέβη το εξής: ο Θεσσαλονικιός διανοούμενος είχε συντάξει θεατρικό μονόλογο. Όταν ξεκίνησε να τον διαβάζει, ντόπιοι χουλιγκάνοι πνευματικοί (λέμε τώρα) άνθρωποι και γηπεδικό κοινό, λίγοι αλλά με τη φωνή στη διαπασών, άρχισαν να φωνασκούν, με στόχο να διακόψουν τον ομιλητή. Μπορεί να μην τους άρεσαν όσα άκουγαν. Μπορεί να μην καταλάβαιναν τι έλεγε. Μπορεί να ήθελαν να ακούσουν την ομιλήτρια που θα ακολουθούσε. Μπορεί να βαριούνταν τα λόγια που έχουν πλοκή και να επιθυμούσαν συνθήματα. Το αποτέλεσμα είναι πως, λίγο πριν το τέλος, κατάφεραν να διακόψουν τον ομιλητή. Στην εκδήλωση ήταν παρούσα μεγάλη και σιωπηλή μερίδα ανθρώπων που δεν συμμεριζόταν τους χουλιγκανισμούς. Όμως, οι νουνεχείς άνθρωποι δεν φωνασκούν. Σιώπησαν, λοιπόν. Προσβλήθηκαν από τη συμπεριφορά των υπολοίπων. Την άλλη μέρα έστειλαν sms και μέιλ συμπαράστασης στον διανοούμενο. Η σιωπή δεν είναι χρυσός, λέει ένας φίλος. Η σιωπή είναι πυρσός. Μπορεί να βάλει φωτιά. Αυτός, θα έλεγε κάποιος εξωτερικός παρατηρητής, είναι ο διχασμός της πόλης. Αυτός, θα έλεγα εγώ, είναι ο διχασμός της χώρας. Στη Θεσσαλονίκη αυτό το θορυβώδες συντηρητικό κομμάτι του πληθυσμού θεωρεί ότι έχει το πάνω χέρι. Πιστεύει ότι έχει τον κόσμο με το μέρος του. Ίσως δεν είναι έτσι όπως νομίζει. Κι αυτό αρχίζει να φαίνεται.
 Συμπρωτεύουσα: Θεσσαλονίκη συμπρωτεύουσα. Θεσσαλονίκη μητρόπολη των Βαλκανίων. Η πάλαι ποτέ συμβασιλεύουσα. Οι μεγαλοϊδεατισμοί έφαγαν την πόλη. Η δίψα για φαραωνικά κτίρια, τη στιγμή που δεν μαζεύουμε σωστά τα σκουπίδια. Είμαστε μια επαρχιακή πόλη. Κάπως μεγαλύτερη από τις υπόλοιπες επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας, είναι η αλήθεια. Ξέρετε με τι μοιάζει η Θεσσαλονίκη; Μοιάζει με ένα πεντάχρονο νήπιο που ξαφνικά υπερφίαλοι ενήλικες το προσφωνούν με κάθε σοβαρότητα «γιατρέ μου». Το παιδί δεν έχει πάει σχολείο, δεν έχει μάθει ακόμα την αλφαβήτα. Δεν ξέρει αν θα σπουδάσει, δεν μας έχει πει αν πράγματι θέλει να γίνει γιατρός. Εμείς εκεί. «Γιατρέ μου». Το λέμε, για να το πείσουμε και για να πειστούμε.
Η Θεσσαλονίκη των ξένων, η Θεσσαλονίκη των επηλύδων Αθηναίων, η Θεσσαλονίκη των μπαγιάτηδων Θεσσαλονικιών. Η Θεσσαλονίκη των φοιτητών. Η ερωτική πόλη, η φτωχομάνα, η Θεσσαλονίκη του μυδοπίλαφου. Η Θεσσαλονίκη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου και της ΔΕΘ. Η Θεσσαλονίκη των παντοδύναμων κλισέ. Η Θεσσαλονίκη των νοικοκυραίων, η Θεσσαλονίκη των μακεδονομάχων, η πόλη των κατηχητικών. Η Θεσσαλονίκη των τριών Γιάννηδων (του Μπουτάρη, του Μυλόπουλου, του Κωνσταντίνου). Η Θεσσαλονίκη της Καρέλη και του Αναγνωστάκη, η Θεσσαλονίκη του Πεντζίκη και του Μπακόλα.
http://www.biblionet.gr/images/covers/b98814.jpghttp://skg2020.files.wordpress.com/2009/11/parallaxi.jpg?w=478&h=576http://www.mic.gr/dbimages/14727_1.jpg
Η Θεσσαλονίκη Αλλιώς: Το αστικό πείραμα της Παράλλαξης -αλλά και των φορέων, των δημιουργών, των εθελοντών- που άλλαξε, αίφνης, για λίγο την πόλη. Η Θεσσαλονίκη του «Εντευκτηρίου». Η Θεσσαλονίκη του 9,58 στα FM και της Φωτοσυγκυρίας. Η Θεσσαλονίκη του Γκρεγκ Τάλας και του Γιάννη Δαλιανίδη. Η Θεσσαλονίκη του Soul. Η Θεσσαλονίκη των Εβραίων και των Οθωμανών. Η Θεσσαλονίκη που μπαζώνει τη μνήμη της. Η Θεσσαλονίκη του Μοδιάνο και του Cosmos. Η Θεσσαλονίκη των δραστήριων εμπόρων και των μπουτικατζούδων.
http://farm2.static.flickr.com/1276/4674533861_80cfbbfb85.jpg
Πυρίκαυστος ζώνη. Αγίου Δημητρίου και Προξένου Κορομηλά. Ντεπώ και Επταπύργιο. Αχέπα και Θεαγένειο. Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Φιλοσοφική Σχολή.
Η Θεσσαλονίκη δεν είναι ένα πράμα. Η Θεσσαλονίκη βράζει. Η Θεσσαλονίκη περιμένει. Η Θεσσαλονίκη έχει ανοιχτούς λογαριασμούς. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι καρτ ποστάλ.
Στη Θεσσαλονίκη η σιωπή είναι πυρσός.
http://farm5.static.flickr.com/4046/4682326034_9b7ecda44f.jpg

Σοφία Νικολαΐδου

Lifo, τχ. 227,  2/12/2010


http://www.lifo.gr/icache/192x246x1/310501_ekswfyllo227.jpg


Η Θεσσαλονίκη αλλιώς
http://www.beforelight.gr/

photo

Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010

Ευτυχώς επτωχεύσαμεν

http://www.epikairo.gr/images/stories/istoria_2603_2.jpg
Δεν περνάει μέρα που να μη θυμίζει ότι δεν βγαίνουν οι λογαριασμοί για την ελληνική οικονομία. Λίγο οι σκελετοί από τη νεοδημοκρατική ντουλάπα που ανέβασαν ακόμη περισσότερο το σατανικό έλλειμμα, ακόμη περισσότερο η συνταγή ΔΝΤ που δεν αποδίδει, όλα δείχνουν ότι έχουμε μπει για τα καλά σε έναν φαύλο κύκλο. Τα μέτρα προκαλούν ύφεση της οικονομίας και η ύφεση της οικονομίας οδηγεί σε νέα μέτρα.
Οπως δεν μπορεί να βάλει κι άλλο χέρι στους μισθούς και τις συντάξεις, η κυβέρνηση θα περικόψει ακόμη περισσότερο τις δαπάνες για τα σχολεία και τα νοσοκομεία, που ήδη βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση. Χώρια η εκτόξευση της ανεργίας, του πληθωρισμού που παραμένει αχαλίνωτος κι η έλλειψη οποιασδήποτε ελπίδας για επενδύσεις κι ανάπτυξη.
Είναι σαν σε ένα σπίτι που έχει πολλά χρέη -και από δικά του λάθη, αλλά αυτό δεν έχει εδώ σημασία- να αποφασίζεται μείωση των εξόδων. Και η μείωση αυτή να περιλαμβάνει κόψιμο των χρημάτων για αγορά εισιτηρίων ή βενζίνης που χρησιμοποιούν τα μέλη της οικογένειας για να πάνε στη δουλειά τους. Τον πρώτο μήνα κάποια λεφτά θα εξοικονομηθούν, αλλά από τον επόμενο κανείς δεν θα φέρνει λεφτά στο σπίτι. Η οικογένεια θα φάει και τις τελευταίες της οικονομίες -όπως ακριβώς γίνεται τώρα στην Ελλάδα- και σε λίγο θα πεθάνει από την πείνα.
Για να αποφευχθεί το μοιραίο, ίσως πρέπει να κηρύξουμε χρεοκοπία από μόνοι μας. Την προβλέπουν ως αναπόφευκτη ειδικοί απ' όλο το κόσμο και από την προηγούμενη εβδομάδα άρχισαν να μας το συνιστούν ευρωπαϊκές εφημερίδες, όπως οι «Financial Times». Τα κίνητρα είναι συχνά ταπεινά, αλλά υπάρχει και αρκετή δόση αλήθειας στα γραφόμενα. Το 90% του σημερινού ελληνικού χρέους ρυθμίζεται από την ελληνική νομοθεσία. Επομένως, αν γινόταν ένα είδος στάσης πληρωμών με αναδιάρθρωση του χρέους, οι όροι της θα εγκρίνονταν από την ελληνική Βουλή.
Αντίθετα, τα δάνεια που με βάση το μνημόνιο συνάπτει η Ελλάδας με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ δεν διέπονται από το ελληνικό Δίκαιο. Συγχρόνως, οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες ξεφορτώνονται όσο περνάει ο καιρός τα ελληνικά ομόλογα και θα είναι πιο σκληρές στις διαπραγματεύσεις. «Είναι σαν να δανείζεσαι από τη μαφία για να ξεπληρώσεις μία προκαταβολή στη γιαγιά σου», καταλήγουν οι «Financial Times». Γι' αυτό και δεν μοιάζει πολύ συμφέρουσα η επιμήκυνση του χρέους, για την οποία κάνει λόγο τελευταία η ελληνική κυβέρνηση.
Φυσικά, η στάση πληρωμών είναι σεισμός και μην ακούτε τους καταφερτζήδες λαοπλάνους που υπόσχονται ότι θα τη σκαπουλάρουμε εύκολα, βάζοντας φέσι στους κουτόφραγκους. Μπορεί να μην υπάρχουν χρήματα για την πληρωμή μισθών ή συντάξεων και προφανώς θα συνοδευτεί με αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, γεγονός που θα έχει απρόβλεπτες, δραματικές συνέπειες. Θα είναι κάτι αντίστοιχο με την πτώση των καθεστώτων στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, που από τη μια μέρα στην άλλη βρέθηκαν ουσιαστικά χωρίς νόμισμα αλλά και χωρίς κυβέρνηση, πράγμα που πιθανότατα θα συμβεί κι εδώ.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Μια λύση θα ήταν οι πλούσιες χώρες της Ευρώπης να καταλάβαιναν ότι η σημερινή ευρωζώνη αποτελεί έναν μηχανισμό διεύρυνσης των ανισοτήτων σε βάρος της περιφέρειας και ν' άλλαζαν πολιτική για να μην τους γυρίσει μπούμερανγκ, αλλά με ηγέτες επιπέδου Μέρκελ τι να περιμένει κανείς; Ήδη, με τις θέσεις που εξήγγειλε τη προηγούμενη εβδομάδα, οδήγησε την Ιρλανδία στην αγκαλιά της τρόικας και περιμένει στον προθάλαμο η Πορτογαλία.
Ισως η λύση θα είναι να χρεοκοπήσουν κι άλλοι και να γίνουμε πολλοί. Γιατί μόνοι μας είναι αδύνατο να τα καταφέρουμε. Ήδη, στην κυβέρνηση άρχισαν να αρθρογραφούν κατά του μνημονίου. Προβλέπω ότι σε λίγο καιρό οι υπουργοί θα εφαρμόζουν το μνημόνιο το πρωί αλλά το απόγευμα θα κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις εναντίον του.
Στέλιος Κούλογλου

Lifo 24/11/2010

Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010

Μιζέρια και σύγχυση

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWw6pnqonI24zStZGmyil1NE7k6PXKPGJfxZiUPQB_wenzyK9DFWiemIgBQHjWx_SyKBf6ppSVpGNmGPIYAQy1TNwlJkjhfm1rrNioS7Mb3MIUdxCBVTiEyW39fTcmj0D4FxWvFYSQfBTm/s320/LesMiserables.jpg
•Άσχετα από το αποτέλεσμά τους, οι εκλογές μου άφησαν μία γεύση τριτοκοσμικής μιζέριας. Δεν ήταν μόνο που η παλιά μου γειτονιά ανήκει πλέον πραγματικά στον τρίτο κόσμο (ακόμα και οι επιγραφές των μαγαζιών ακατάληπτες), αλλά ο χώρος και η εκλογική διαδικασία σού έφερναν κατάθλιψη. Ένα σχολείο σε κατάρρευση, μία αίθουσα βρόμικη και κακοφωτισμένη, οι εκλογικοί κατάλογοι όπου το όνομά σου το έψαχναν σαν σε παλιά κιτάπια και το έσβηναν με χάρακα και στυλό. Η ψηφιακή επανάσταση κλείνει πενήντα και το Διαδίκτυο είκοσι χρόνια, αλλά εδώ μουντζουρώνουμε ακόμα χαρτιά. (Αχ, πράσινή μου ανάπτυξη, πόσα δάση πολτοποιούνται για όλο αυτό το χαρτοβασίλειο...) Κάθε σχολείο έχει -έτσι λένε- μερικούς δικτυωμένους υπολογιστές. Θα ήταν απίστευτη οικονομία σε χρόνο, χρήμα (και δέντρα), αν τους συνδέανε με μία κεντρική βάση δεδομένων... (Ονειρεύομαι).
•Κατάθλιψη μου φέρνει και το γεγονός ότι τις πιο ουσιαστικές εκλογές τις νοθεύσαμε πάλι με κομματικά και ιδεολογικά κριτήρια. Γιατί πιο ουσιαστικές; Διότι οι αυτοδιοικητικές φέρνουν τον πολίτη πιο κοντά στην εξουσία, θεραπεύουν τις βασικές αδυναμίες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, την απόσταση και τους μεγάλους αριθμούς. Η σωστή δημοκρατία, η πιο άμεση, μόνο κοινοτική μπορεί να είναι. Αλλά εμείς τους δημάρχους και τους περιφερειάρχες τους ψηφίζουμε κομματικά, σαν βουλευτές, βάζουμε μέσα και το μνημόνιο και πάει, χάθηκε ο «Καλλικράτης». Μία μεταρρύθμιση που θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας υποβαθμίστηκε ολέθρια.
•Έτσι λοιπόν μπερδεύτηκαν όλα και δεν ξέραμε για τι ψηφίζαμε. Για δήμαρχο, περιφερειάρχη, κόμμα, ή μνημόνιο; Πλήρης σύγχυση. Όλες οι ερμηνείες ήταν ανοιχτές και όλοι βγήκαν νικητές το βράδυ. Στα πανηγύρια της τηλεόρασης άκουσα με έκπληξη ΛΑΟΣ, Σύριζα, Οικολόγους να εκφράζουν την ικανοποίησή τους. Το ΠΑΣΟΚ έχασε δέκα μονάδες -και οι αντιμνημονιακοί συγκέντρωσαν το 70%- αλλά ο πρωθυπουργός θεώρησε ότι τον στηρίζει ο λαός και (ευτυχώς) ξέχασε τις εθνικές εκλογές.
•Πρώτο κόμμα η αποχή. Η μόνη παράταξη που βγήκε κερδισμένη (και λόγω αποχής - οι δικοί της δεν απέχουν ποτέ) ήταν η Σταλινική. Η μόνη σίγουρα χαμένη της ημέρας ήταν η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Νίκος Δήμου
Μιζέρια και σύγχυση , Lifo 11/11/2010 τχ. 224
http://www.lifo.gr/icache/192x245x1/309400_ekswfyllo_7.jpg

Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2010

The Books' Journal

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEju9Gfs9groTc81lt37OpH4hm6CnChtal_i7ncQbZdo6y-l1DdO3-3xD_22gkzjbGjP8_biGJ-mdLnb5wujqvZ6QNuVECXTVDi8o8U_llNCUTxQzGyyFANfoVeB8Moupo1d2a34eBCqfr0/s1600/72520_1651013402200_1442947895_1681915_3998749_n.jpg
(...) Κάπως έτσι έφτασε στα περίπτερα (και καθυστερημένα και στα βιβλιοπωλεία) το νέο, εντελώς ανεξάρτητο περιοδικό, το «Books' Journal» (σύμβουλος έκδοσης η μεταφράστρια και κριτικός λογοτεχνίας Κατερίνα Σχινά, αρχισυντάκτρια η δημοσιογράφος Όλγα Σελλά). Το περιοδικό έχει μεγάλες σελίδες γεμάτες γράμματα, λίγες συνοδευτικές και κατατοπιστικές των κειμένων φωτογραφίες, αγωνία για γραπτά, για ύφος, για επιχειρήματα, την επένδυση πολλών ανθρώπων σε διάβασμα και ένα υποδόριο κέφι για μια δουλειά που μας κουράζει αλλά δημιουργικά, γιατί δεν την κάνουμε από αγγαρεία. Θα βγαίνει κάθε μήνα, οσονούπω ετοιμάζει και ηλεκτρονική έκδοση, παρακαλεί την προσοχή σας, την προσοχή των αναγνωστών (από τον άλλο μήνα θα τους καλέσουμε να γίνουν συνδρομητές) αλλά και των διαφημιζομένων (αν δεν έχουμε διαφημίσεις, θα πρέπει να δουλεύουμε περισσότερο για να βγάλουμε το κόστος και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνεται για πάντα).
Ένα πράγμα θέλω να πω για το τέλος. Το κίνητρό μας δεν είναι εμπορικό, είναι πιο πολύ το πάθος και η λόξα μας. Αλλά αν το «προϊόν» (διότι προϊόν είναι, παράγεται και ζητάει την προσοχή και τα 5 ευρώ των αναγνωστών) πάει στην αγορά, μπορεί να είναι ένα θετικό μήνυμα για το τι σημαίνει ακριβώς κρίση του Τύπου και τι μπορεί αυτή η κρίση να γεννήσει. Ελπίζουμε να σας γίνουμε απαραίτητοι.

Ηλίας Κανέλλης 

Ο βιβλιοφαγος της κρισης, 

Lifo, τχ 222, 28/10/2010