Σε λίγο η αίθουσα ερημώθηκε, ησύχασε. Μόνο, πότε πότε, ακουγόταν πάνω στη σκηνή ένα ανεπαίσθητο σούρσιμο ανάμεσα στις κουρτίνες
Τάκης Κουφόπουλος
"Ο ηθοποιός"

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010

 https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxX7h_TMroF-a26un9wo7v_N29s2V4KyVg8mo3ara3O5Qgm3xIIpyP0wanoAUE0TiOC-7cDqgDV1SYzloQDsMVMzhFN8leLuO-ZKEyS33m0xJulJ1VJTDW6ED3v34dJ-BgsAJGrP3_jSMZ/s755/bus+%CE%B4%CE%B5%CE%B8.jpg
http://epitropesdiodiastop.blogspot.com/

Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010

Why am I me and why not you? Why am I here and why not there? When did time begin and where does space end?…

[wings-of-desire.jpg]
1
ο αγνός έρωτας
Δεν θέλω
παρά να είμαι ο εαυτός μου
και να παραμείνω
ένας δυστυχής ονειροπόλος
2
ο φτερωτός έρωτας
Μόνος πετά
για ν' αποφύγει
το συνωστισμό
του σμήνους
3
ο λαθραίος έρωτας
Ταξιδεύει
με πούπουλα
στις αποσκευές του
για ελαφρύ
συναισθηματικό φορτίο
4
ο απατημένος έρωτας
Η αλήθεια αυτοκτονεί όταν απειλείται
5
ο παράλογος έρωτας
Οταν η σελήνη πέφτει
το μήλο περιστρέφεται
κι ο πολυέλαιος γρυλίζει
6
ο σκοτεινός έρωτας
Επικηρυγμένος στο φώς
7
ο μοναχικός έρωτας
Μια νύχτα πάθους με τον εαυτό μου
8
ο επικοινωνιακός έρωτας
Έχω ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον
Που όμως να κάθεται στον απέναντι φάρο
9
ο μοιραίος έρωτας
Μπορεί το τυχαίο να μας έφερε κοντά
Όμως η επιλογή καθορίζει
το δικαίωμα στην αδυναμία
10
ο ρομαντικός έρωτας
Υδάτινη αιώρα λικνίζεται
σε μια θάλασσα αγάπης
11
ο ιπτάμενος έρωτας
Να ένα μπαλόνι
Να μια παπαρούνα
Να μια πεταλούδα
Να ο έρωτας
-Πού;
-Μόλις πέταξε
12
ο κεραυνοβόλος έρωτας
Απροσδόκητη ταχυπαλμία
Αγνωστης ιατρικής αιτιολογίας
13
ο μαγεμένος έρωτας
Γρανιτένια ψίχουλα
στο βλέμμα αναβλύζουν
14
ο αιθεροβάμων έρωτας
Με βαρβαρότητα τα βέλη του
Νεκρό τον προσγειώνουν
15
ο ηδονικός έρωτας
Το επίμονο βλεφάρισμα
της σκιάς στο σκοτάδι
16
ο τυραννικός έρωτας
Αφού θέλεις τόσο πολύ να το μελετήσεις
Σου το χαρίζω
Το ένα μου νεφρό
17
ο εκδικητικός έρωτας
Μια αλαζονική τύφλωση
18
ο ανολοκλήρωτος έρωτας
Το πουλί που δεν πέταξε
επιτυχώς σκαλίστηκε
σε εκκλησίας τέμπλο ξυλόγλυπτο
19
ο φανταστικός έρωτας
Παρατηρητής της ανυπαρξίας του
20
ο αμυντικός έρωτας
Όσες πανοπλίες
κι αν φορέσεις
το τρυφερό σου κρέας
θα μένει πάντα
γυμνό κι εκτεθειμένο
21
ο μεταφυσικός έρωτας
Ο έναστρος Ουρανός
Το κράνος που φορά
το υπέρλαμπρο Σύμπαν
22
ο εγωιστικός έρωτας
Δεν δίνεις τίποτα
Δεν παίρνεις τίποτα
Η πιο προσοδοφόρα συναλλαγή
Έλσα Κορνέτη
22 Μεταμορφώσεις  
Από www.e-poema.eu 

Στο Βερολίνο του 1987, πριν από την πτώση του τείχους, ένας άγγελος, ο Ντάμιελ, εκπίπτει, βουτάει στη γη  για να ερωτευτεί, ως θνητός και έγχρωμος πλέον, μια ακροβάτισσα του τσίρκου. Στερείται τα προνόμια της αθανασίας αλλά και τη θλίψη της μοναξιάς για να κερδίσει τα φτερά του γευόμενος την περιπέτεια της ζωής. Ποιητικός και ευκρινής, ο Βέντερς κερδίζει Βραβείο Σκηνοθεσίας στις Κάννες το 1987, στην πιο ατμοσφαιρική και fluid ταινία του, φιλμάροντας το εναέριο υπεραισθητό και το ταξίδι των αισθήσεων.
Ένα κινηματογραφικό ποίημα για τους ανθρώπους, τις αισθήσεις, τη ζωή των έρωτα, με υποβλητική ατμόσφαιρα, υπέροχη φωτογραφία του Ανρί Αλεκάν και αντίστοιχη μουσική από το Nick Cave και άλλους και μοναδικά πλάνα από την πόλη του Βερολίνου λίγο πριν την πτώση του τείχους. Σήμανε το απόγειο της δημιουργίας του Βιμ Βέντερς και την αρχή της παρακμής του.

Ο Βιμ Βέντερς ξεψαχνίζει την ανθρώπινη ψυχή και αναζητά τις αιτίες του έρωτα που παρασύρει τους αγγέλους στο γήινο κόσμο μας. Ο Ανρί Αλεκάν φωτογραφίζει εκπληκτικά ένα ασπρόμαυρο Βερολίνο που πνίγεται μέσα στους ήχους των ανθρώπινων σκέψεων. Το εγκόσμιο πέρασμα γίνεται φαντεζίστικα έγχρωμο, αλλά το τοπίο παραμένει θλιβερό. Όπως τα ψεύτικα φτερά της αιωρούμενης ακροβάτισσας του τσίρκου, ίσως, τελικά, και ο έρωτας να είναι ένα μαγικό ψέμα. Η πιο μεγάλη ανθρώπινη προδοσία...
Στην πρώτη θέασή τους τα «Φτερά του Έρωτα» ξυπνάνε μέσα μας εικόνες, μνήμες και σκέψεις που λες ότι δεν ήταν δικές μας. Με το τέλος τα φώτα ανάβουν, τα πόδια μας πατάνε στο έδαφος και βηματίζουμε ξανά, σαν έκπτωτοι ερωτευμένοι άγγελοι...
 Από cinemad

Και τα λόγια της Marion 
"Longing. Longing for a wave of love that would stir in me. That's what makes me clumsy. The absence of pleasure. Desire for love. Desire to love" 

Και ο Nick Cave με τους Bad Seeds να τραγουδάει live, to "From Her to Eternity"...
"This desire to possess her is a wound
and its naggin at me like a shrew
but, ah kno, that to possess her
Is, therefore, not to desire her".
 

Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010

Mειξοφοβία - Mειξοφιλία. They don't know us, you see...

http://sites.google.com/site/romeandromania/_/rsrc/1254253877373/gypsies/rtretet.JPG?height=359&width=420

Το να ζούμε με τους ξένους δεν είναι καθόλου καινούριο στη νεότερη ιστορία. Αλλά η ιδέα ήταν σε χοντρές γραμμές ότι όποιος είναι ξένος, διαφορετικός από σένα, αργά ή γρήγορα θα χάσει τον χαρακτήρα του ξένου.
Η κυρίαρχη πολιτική απέναντι στους ξένους, κατά το μεγαλύτερο μέρος της νεότερης ιστορίας, υπήρξε μια πολιτική αφομοίωσης: «Εσείς είστε εδώ, είστε φυσικά κοντινοί μας. Ας γίνουμε επομένως και πνευματικά, διανοητικά, ηθικά όμοιοι», πράγμα που σημαίνει να αποδεχόμαστε τις ίδιες οικουμενικές αξίες, όπου όμως ως «οικουμενικές» εννοούσαμε πάντοτε τις «δικές» μας αξίες.
Επομένως, με αυτή την προοπτική, όπου το ότι είναι ξένοι ήταν μόνον μια προσωρινή δυσάρεστη ενόχληση, δεν υπήρχε η ιδέα ότι οφείλουμε να διδαχθούμε να ζούμε με τον διαφορετικό. Τώρα, πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία, φτάσαμε να αντιληφθούμε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι.
http://www.inamericabooks.com/content_documents/ital/d_ellisisland.jpg
Η νεωτερικότητα υπήρξε πάντοτε μια περίοδος μαζικών μεταναστεύσεων προσώπων από τη μια ήπειρο στην άλλη, από τη μιαν άκρη του κόσμου στην άλλη, από τη μια κουλτούρα στην άλλη. Και η μετανάστευση γινόταν από ανάγκη, σε περιστάσεις στις οποίες τα λεγόμενα υπεράριθμα πρόσωπα
-πρόσωπα για τα οποία δεν μπορούσε να βρεθεί μια αποκατάσταση στην κοινωνία της καταγωγής τους, δεν υπήρχε χώρος γι' αυτά στη νέα τάξη, στη νέα προωθημένη κατάσταση της οικονομικής προόδου- υποχρεώνονταν να ταξιδέψουν.
Υπάρχει ωστόσο μία διαφορά: οι σύγχρονες μεταναστεύσεις έχουν ένα χαρακτήρα διασποράς και όχι αφομοίωσης. Τα πρόσωπα που πηγαίνουν σε μιαν άλλη χώρα δεν πηγαίνουν με την πρόθεση να γίνουν όπως ο πληθυσμός που τα φιλοξενεί. Ο φιλοξενών πληθυσμός, ο αυτόχθων, δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να τα αφομοιώσει.
Υπάρχουν περί τις 180 διασπορές που συμβιώνουν στο Λονδίνο, 180 διαφορετικές γλώσσες, κουλτούρες, παραδόσεις, συλλογικές μνήμες. Και το πρόβλημα είναι: αφού η πολιτική της αφομοίωσης δεν είναι πλέον εύκολα εφαρμόσιμη, πώς μπορούμε να ζούμε καθημερινά με τους ξένους; Πώς μπορούμε να επικοινωνούμε, να συνεργαζόμαστε, να ζούμε ειρηνικά, χωρίς εμείς να χάνουμε την ταυτότητά μας και εκείνοι να χάνουν τη δική τους, επομένως σε μια συγκατοίκηση που δεν οδηγεί στην ομοιομορφία;
http://tvxs.gr/sites/default/files/old_stories_photos_tvxs/stories_photos/017000_017999/017184_0907281958.jpg
Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν είναι πλέον εκείνο του να είμαστε ανεκτικοί απέναντι στα διαφορετικά πρόσωπα. Η ανεκτικότητα στην πραγματικότητα είναι πολύ συχνά μια άλλη όψη του διαχωρισμού. «Είμαι ανεκτικός απέναντι στα παράξενα έθιμά σου και τις συνήθειές σου. Είμαι ένα πρόσωπο πολύ ανοιχτό, είμαι ανώτερος από σένα. Κατανοώ ότι ο τρόπος ζωής μου είναι απαράδεκτος για σένα. Εσύ δεν μπορείς να φτάσεις το ίδιο επίπεδο. Επομένως, σου επιτρέπω να ακολουθείς τον δικό σου τρόπο ζωής, αλλά εγώ δεν θα το έκανα ποτέ αν ήμουν στη θέση σου». Η πρόκληση με την οποία οφείλουμε να αναμετρηθούμε σήμερα έγκειται στο να περάσουμε από αυτή τη στάση ανεκτικότητας σε ένα ανώτερο επίπεδο, δηλαδή σε μια στάση αλληλεγγύης. Οφείλουμε να συμφιλιωθούμε με το γεγονός ότι υπάρχουν οι ξένοι, αλλά και να μάθουμε να αντλούμε οφέλη από αυτό.
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgf1UkD14-g_L371-YdlrbZAbUyxwnm1haPokNq5Chp6LrRUQT7nv5bzyBQqZibbzBHOdtuKKHHsGcyagW5T6VdVk2plM57kmbhBcVFPp6l_Pp7he91e2K4eHjULvUIMKWoPvyZ_L8wWRs/s400/asmpDSC01388.JPG
Οι ξένοι γεννούν φόβο. Εχω αποκαλέσει αυτόν τον φόβο, που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες πόλεις μειξοφοβία, φόβο να συγχρωτιστούμε με άλλα πρόσωπα, επειδή όταν συγχρωτιζόμαστε με άλλα πρόσωπα σε ένα περιβάλλον όχι πολύ οικείο, όλα μπορεί να συμβούν. Αλλά η ίδια κατάσταση του συγχρωτισμού με τους ξένους προκαλεί και μιαν άλλη στάση.
Υπάρχουν δύο αντιφαντικές αντιδράσεις στο φαινόμενο, που και οι δυο τους παρατηρούνται στις σύγχρονες πόλεις. Η δεύτερη είναι η μειξοφιλία, η χαρά να είμαστε σε ένα περιβάλλον διαφορετικό και ερεθιστικό.
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhc4m_YlH3tvzkM6UAGhq7e12F9235y-NnWyLaCyam9O-AeBDY29gRcXOQRKFlC4luEMHhQ9ASO9atcGHNV3bTvPc4Jv_8OeATBu4ctSH46Es8uILNaDGS6ye1orFt4PhKuJO6WNJVvass/s320/%CE%97+%CE%97%CE%9C%CE%95%CE%A1%CE%91+%CE%A4%CE%9F%CE%A5+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%97.jpg
Η Χάνα Αρεντ υπήρξε ίσως η πρώτη σύγχρονη στοχαστής η οποία, μελετώντας ξανά τον Γκότχολτ Εφρέμ Λέσινγκ, έναν από τους πρωτοπόρους του γερμανικού Διαφωτισμού, είδε σε αυτόν μιαν από τις πιο οξυδερκείς μορφές μεταξύ των φιλοσόφων της πρώτης νεωτερικότητας. Σύμφωνα με τον Λέσινγκ, δεν πρέπει να περιοριζόμαστε στην αποδοχή του γεγονότος ότι η διαφορά προορίζεται να διαρκέσει, αλλά χρειάζεται να την εκτιμάμε πραγματικά, να αναγνωρίζουμε ότι σε αυτήν υπάρχει ένα πρωτόγνωρο δημιουργικό δυναμικό. Το γεγονός ότι συγχρωτίζονται πολύ διαφορετικές εμπειρίες, αναμνήσεις, κοσμοαντιλήψεις, μπορεί να μας οδηγήσει σε μιαν ανθηρή πολιτιστική ανάπτυξη.
Είναι πάρα πολύ νωρίς για να πούμε ποιες θα είναι οι εξελίξεις, επειδή οι δύο αντιτιθέμενες τάσεις, η μειξοφοβία και η μειξοφιλία, έχουν λίγο έως πολύ ίση δύναμη. Αλλοτε κατισχύει η μια τάση και άλλοτε η άλλη. Το ζήτημα είναι αβέβαιο και βρισκόμαστε ακόμα στο μέσο μιας διαδικασίας που δεν γνωρίζουμε καλά ποιο θα είναι το τέλος της. Ζούμε σε έναν κόσμο παγκοσμιοποιημένο. Η παγκοσμιοποίηση έχει φτάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, είμαστε όλοι διασυνδεδεμένοι και αλληλεξαρτώμενοι. Αυτό που συμβαίνει σε μακρινούς τόπους έχει εντυπωσιακή επίπτωση στις προοπτικές ζωής και στο μελλον όλων μας. Επομένως, έχει φτάσει η στιγμή να κάνουμε αυτό που ο Λέσινγκ προέβλεψε ότι οφείλουμε να κάνουμε, δηλαδή να μάθουμε να εκτιμάμε τις ευκαιρίες που δημιουργούνται από τις διαφορές μας, αντί να φοβόμαστε τις νοσηρές συνέπειες της συμβίωσης με τις διαφορές (...)

Ζώντας μαζί με τους ξένους

Από το "Σημειωματάριο ιδεών" του Θ. Γιαλκέτση
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmKjaoXje3JIHAWPzQVMLRjGvhlCA_e9Kg19MKPfB8QX6hQf3F4o_osgu0pgQfgxzunaK2TJBWdJ0IS3Dp1kZnDRj3XZuSHvb4-lzBRblEyZtWQdcOgli8JhptfW1CVI6fRX5OBp3e9jq1/s350/ROMANIA.jpg
Υπό διωγμό βρίσκονταν εκατοντάδες χιλιάδες Ρομά σε όλη την Ευρώπη, πολύ πριν αρχίσουν οι απελάσεις από την Γαλλία, σύμφωνα με τον επίτροπο για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης, Τόμας Χάμαρμπεργκ.
Η πολιτική Σαρκοζί πάντως έχει προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις, παρά τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι το 65% των Γάλλων υποστηρίζει τις απελάσεις. Το Σάββατο δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές σε περισσότερες από 130 πόλεις της Γαλλίας κατέβηκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν.
Όπως διαπιστώνει στο βιβλίο του ο Τόμας Χάμαρμπεργκ οι Ρομά ζουν στην Ευρώπη αλλά δεν υπάρχουν για τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, καθώς δεν τους έχει χορηγηθεί εθνικότητα, δεν διαθέτουν πιστοποιητικά γέννησης, ταυτότητα, διαβατήριο και τα παιδιά τους είναι σαν να μην υπάρχουν.
Την ίδια στιγμή στα Δυτικά Βαλκάνια, έχουν ήδη εγκριθεί περιοριστικοί όροι για την πολιτογράφηση των Ρομά, με διαγραφές χιλιάδων από το μητρώο των μόνιμων κατοίκων από το 1992 στη Σλοβενία, ενώ στη Σερβία και στη Κροατία, οι Ρομά που επιθυμούν να επισημοποιήσουν την ύπαρξή τους, βρίσκονται αντιμέτωποι με περίπλοκες διοικητικές διαδικασίες και υπερβολικά τέλη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει στο βιβλίο του ο Χάμαρμπεργκ το 38% των Ρομά που απελάθηκαν από τη Γερμανία θεωρήθηκαν απάτριδες, καθώς και ότι το 42% των παιδιών των Ρομά δεν περιλαμβάνονται στις οικογενειακές καταστάσεις.
Καταλήγοντας, ο Ευρωπαίος επίτροπος επισημαίνει ότι το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και η έλλειψη εγγράφων ταυτότητας καθιστούν πιο δύσκολη για τους Ρομά την πρόσβαση στην εκπαίδευση και στις υπηρεσίες υγείας, ενώ η μη χορήγηση εθνικότητας τους μεταβάλλει σε εύκολο στόχο για ομαδικές απελάσεις, παρ' όλο που κάτι τέτοιο απαγορεύεται από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
http://www.hau.gr/resources/roma_parallel-3.jpg
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Έκθεσης του ινστιτούτου για τα Δικαιώματα και την Ετερότητα ο συνολικός αριθμός των Ρομά στην Ελλάδα ανέρχεται σε 250.000 -350.000 άτομα. Οι περισσότεροι αναγκάζονται να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, ενώ το 55% δηλώνει ότι έχει υποστεί διακρίσεις.
 https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNX2mw38f9Ib7dbY1ftmNekOPI_XkizFpGDnoFXyrONgPCSu9Cqn8fVPfpEGrD0U7eeRWR8jZCi5LiY0aheyXEWW7MHnEMscmddGreaeVwpsaeNCxUGhN-_K3s8HHZKgpei24m3pkhzJVv/s320/plevro_tsiganon.jpg
Από το Tvxs

Ρομά, ένας λαός χωρίς πατρίδα 

Χορεύοντας στο σκοτάδι


Η Selma Jezkova είναι μια φτωχή Τσεχοσλοβάκα μετανάστρια στην Αμερική της δεκαετίας του '60. Ζει σε ένα τροχόσπιτο μαζί με το μικρό της γιο και δουλεύει νυχθημερόν σε ένα εργοστάσιο, προσπαθώντας να μαζέψει όσο περισσότερα χρήματα μπορεί. Η Selma κρατά με παιδιάστικη επιμονή ένα μεγάλο μυστικό: τόσο η ίδια όσο και ο γιος της πάσχουν από μια σπάνια κληρονομική ασθένεια. Η όρασή τους εξασθενεί συνεχώς και κάποια στιγμή θα τυφλωθούν οριστικά. Αυτή έχει ήδη φτάσει πολύ κοντά στο τελικό στάδιο. Παριστάνει όμως πως βλέπει κανονικά, προκειμένου να συνεχίσει να δουλεύει και να μαζέψει τα χρήματα που απαιτούνται για να εγχειριστεί ο γιος της. Η Selma αγαπά με πάθος τα χολιγουντιανά μιούζικαλ. Δεν αντέχει όμως στην ιδέα ότι κάποτε τελειώνουν. Έτσι, φεύγει πάντα από το σινεμά πριν ολοκληρωθεί το τελευταίο τραγούδι, που προμηνύει το φινάλε. Μέσα στο μυαλό της, ζει μια δεύτερη ζωή, ως πρωταγωνίστρια ενός δικού της μιούζικαλ. Φτάνει να ακουστεί λίγος θόρυβος -οι μηχανές του εργοστασίου, ένα τρένο ή ο ήχος των βημάτων- και αμέσως τον μεταλλάσσει σε μουσική, την οποία ντύνει με τραγούδι και χορευτικά, ταιριασμένα με κάθε γεγονός που ζει. Είναι μια μεγάλη καλλιτέχνις, μόνο που κανείς δεν θα το μάθει, τουλάχιστον μέχρι την τελευταία στιγμή.

Σκηνοθεσία: Λαρς φον Τρίερ
http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/getImage.do?size=medium&id=15058&format=.jpg

Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2010

La mémoire et la mer

Δευτέρα 23 Αυγούστου 2010

Αν


Όπου πηγαίνουν οι άλλοι εκεί θα πας
και ό,τι ώρα γυρνάνε κι εσύ γυρνάς
Είναι η ζωή σου μια πόρτα και τη χτυπάς
την άδεια να μπεις μέσα ζητάς

Δεν έχεις κάνει μια τρέλα δική σου ποτέ
Δεν έχεις πει τώρα τρέχα μακριά μου εαυτέ
Δεν έχεις ψάξει την τόλμη που κρύβεται
σε σένα

Η ζωή σου αν, αν αν
Όλο αν, αν, αν
Κι αν χάσουμε
Κι αν πέσουμε
Και τι θα γίνει μετά
Όλο αν, αν, αν
Και αν, αν, αν
Κι όταν κάποτε φύγουμε
Πες μου τι ζει τελικά
Καρδιά μου δεν είναι, δεν είναι, δεν είναι η ζωή σου
δεν είναι, δεν είναι, δεν είναι δική σου
Δεν είναι, δεν είναι, δεν είναι, τώρα όμως γίνε
και ξέσπα
και φύγε
μαζί μου γίνε
ό,τι δεν τόλμησες

Ό,τι κοιτάζουν οι άλλοι αυτό κοιτάς
ό,τι ερωτεύονται όλοι είναι έρωτας
οι νέες στάσεις, οι γνώμες, τα περιοδικά
όσα δέχονται όλοι είναι σωστά

Τον φόβο έχεις στα μάτια κι αυτό το αν
μα αν αλλάξεις μόνο δύο γράμματα
τότε το αν σου θα γίνει ένας δρόμος να πας
σε μένα

Παρασκευή 20 Αυγούστου 2010

Πέτα με ψηλά


Αν νιώθεις πως αργεί να ξημερώσει πάλι
Αν τρέχεις να προλάβεις μια καινούρια μάχη
Θα 'μαι εδώ το χέρι αν θες να σου κρατήσω
Θα 'μαι εδώ στα όνειρά σου να σε συναντήσω

Πέτα με ψηλά δωσ' μου φτερά να σ' ακολουθήσω
Πάρε με μακριά δωσ' μου φτερά να σε ξαναβρώ

Αν βλέπεις γκρίζα σύννεφα να σε τυλίγουν
Αν έχεις χίλια κύματα για να σε πνίγουν
Θα 'μαι εδώ το χέρι αν θες να σου κρατήσω
Θα 'μαι εδώ στα όνειρά σου να σε συναντήσω

Πέτα με ψηλά δωσ' μου φτερά να σ' ακολουθήσω
πάρε με μακριά δωσ' μου φτερά να σε ξαναβρώ

Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010

Διαβάζοντας στη Χάννα

http://www.biblionet.gr/images/covers/b27576.jpg 


Έπειτα άρχισα να την προδίδω.
Όχι πως πρόδωσα μυστικά ή αποκάλυψα την ύπαρξή της. Δεν φανέρωσα τίποτε που έπρεπε να κρύψω. Έκρυψα ό,τι έπρεπε να φανερώσω. Δεν την αποδέχτηκα δημόσια. Ξέρω πως ν' αρνηθείς κάποιον είναι ένα είδος προδοσίας. Απ' έξω δεν είναι εμφανές αν πρόκειται γι' απάρνηση ή απλώς διακριτικότητα, σεβασμό, αποφυγή λυπηρών και δυσάρεστων καταστάσεων. Αλλά εκείνος που απαρνιέται το ξέρει καλά. Και η απάρνηση αφαιρεί τη βάση μιας σχέσης, όπως οι εμφανείς παραλλαγές της προδοσίας.